Holebi's verdwijnen uit Vlaams Parlement.



Bij de verkiezingen van 7 juni 2009 dreigen alle openlijke holebi politici uit het Vlaams Parlement te verdwijnen. "Dat is heel jammer," vindt Jan Rogiers. Want de strijd tegen het roze plafond is volgens de politicus nog lang niet gestreden.

Acteur Sean Penn kreeg recent een Oscar voor beste mannelijke hoofdrol in de film Milk, waarbij hij de rol speelde van de vermoorde Amerikaanse politicus Harvey Milk. Die dertig jaar geleden als eerste homo politicus verkozen werd maar daarom daarna ook werd vermoord. Een openlijk verkozen homo als politicus lijkt anno 2009 geen grote prestatie, maar bij de komende regionale verkiezingen in ons land dreigen de holebi politici wel uit het Vlaams Parlement te verdwijnen. En dat in een tijd waarin ook Vlaanderen weer een flinke dosis Harvey Milks nodig heeft om op te treden tegen de toenemende vooroordelen over en afwijzigingen van holebi's.

En ook al is ons land een voorloper in het realiseren van gelijke rechten voor holebi's, de openstelling van het huwelijk en de mogelijkheid om kinderen te adopteren, toch is nog lang niet alles koek en ei. Er gaapt nog altijd een grote kloof tussen enerzijds de juridische en anderzijds de maatschappelijke aanvaarding van holebi's. Recent zond Koppen een reportage uit waaruit bleek dat ruim 60 procent van de schoolgaande jongens tussen zestien en achtien homofoob is. De vele overheden moeten volgens Rogiers beseffen dat het 'weer' ernstig fout dreigt te lopen.

Die overheden hebben de afgelopen jaren wel belangrijke (financiële) inspanningen gedaan om de tolerantie jegens minderheden te verhogen. Maar we zijn er nog lang niet. De rol die verschillende geloofsgemeenschappen spelen in het blokkeren van maatschappelijke aanvaarding is niet alleen kenschetsend maar ook laakbaar. Want de invloed die de geestelijke hebben bestendigen de vooroordelen over en het veroordelen van holebi's. Wat er voor zorgt dat men dweilt met de kraan open. De paus bestond het laatst in zijn toespraak tot de Romeinse curie de vernietiging van het regenwoud gelijk te stellen met homoseksueel gedrag. Beide zijn volgens Benedictus XVI immers 'de vernietiging van Gods werk'.

Nog schrijnender was de houding van het Vaticaan op de algemene vergadering van de VN, waarbij het zich verzette tegen een plan om wereldwijd homoseksualiteit uit het strafrecht te halen. Een vertegenwoordiger van het Vaticaan stemde het Franse voorstel weg. Holebi's staan blijkbaar niet in de palm van Gods hand geschreven. Terwijl de halve wereld - overigens helemaal terecht - zijn afkeer toonde over het negationistische standpunt van enkele in eer herstelde bisschoppen, bleef het wereldwijd oorverdovend stil toen het Vaticaan tot tweemaal toe een stevige slag onder de gordel van de holebi's gaf.

Om de maatschappelijke aanvaarding van homo's en lesbiennes te bewaken en te versnellen, moet de politiek meer dan één tandje bij steken. Dertig jaar geleden slaagde Harvey Milk erin diverse minderheden in San Francisco rond zijn kandidaatstelling te verenigen. Na zijn verkiezing bleef hij als politicus consequent een voorloper in de strijd voor gelijke rechten en maatschappelijke aanvaarding van die minderheden. Dat laatste is ook vandaag in Vlaanderen hard nodig. Die opdracht wordt vaak ter harte genomen door politici die zelf holebi zijn. Niet dat zij het monopolie hebben op initiatieven rond holebi's, maar hun bezorgdheid is meer dan oprecht en zij hebben dikwijls directe lijnen met de holebileefwereld. Bij uitstek een democratisch verkozen parlement moet er bovendien naar streven een afspiegeling te zijn van de samenleving. En die bestaat naar schatting voor 5 tot 10 procent uit holebi's.

Spijtig genoeg ziet het er naar uit dat de enige openlijke holebi politici na 7 juni uit het Vlaams Parlement zullen verdwijnen. Dat is erg betreurenswaardig, want wie gaat het anders opnemen voor holebi's? Wie zal anders opkomen voor het doorbreken van het roze plafond in de Vlaamse ambtenarij, of voor homo koppels die nog steeds geen kans maken om kinderen te adopteren? Wie anders zal pleiten voor meer sensibilisering en geld in de strijd tegen het toenemend aantal hiv-besmettingen bij homomannen? Iemand zal Filip Dewinter toch van antwoord moeten dienen wanneer hij stelt dat seksuele geaardheid een keuze is zoals die tussen Pepsi en Coca-Cola.

Harvey Milk streefde zijn idealen na in een tijd waarin een soort apartheid jegens homo's bestond. Iets drinken in een café waar holebi's elkaar ontmoetten, kon toen leiden tot gewelddadige arrestaties door de politie. Van gesubsidieerde Roze Huizen of wettelijk afdwingbare gelijke rechten was toen nog geen sprake. Je zou verwachten dat die tijd definitief achter ons ligt. Maar is dat wel zo? Uit recent onderzoek blijkt dat de meerderheid van de jongens tussen 16 en 18 homofoob is. Meer dan de helft van de holebi-leerkrachten in Vlaanderen durft nog steeds zijn of haar geaardheid niet te onthullen op school. Om over topsporters nog maar te zwijgen. Op de werkvloer en in sportclubs geven holebi's aan vaak het voorwerp te zijn van homofobe grappen en zogezegd achterhaalde maar verdomd hardnekkige vooroordelen. De vraag stellen of er zelfs 30 jaar na Harvey Milk nog holebi's nodig zijn in de Vlaamse politiek, is ze dus meteen ook beantwoorden.

Jan Roegiers, Vlaams volksvertegenwoordiger(SP.A).

Eerder kon je bij ons lezen:
Sean Penn wil een Harvey Milk Dag.
Oscar voor Sean Penn en Milk.

Bron: destandaard.be

Dit bericht is gepost op 04 March, 2009 en 2987 keer gelezen.



Reageer op dit bericht: