Discriminatie Vlaams homo koppel inzake binnenlandse adoptie.



Recent bleek dat Belgische koppels, zowel hetero als homo, gemiddeld vijf jaar moeten wachten op een binnenlands adoptie kindje, soms duurt het zelfs nog langer. Ondertussen blijkt dat er ook sprake is van discriminatie tegenover een homo koppel.

Net als 25 andere koppels wachten Christophe Claes en zijn man Koen Segher (foto) uit Wilrijk al veel langer dan gemiddeld op een adoptiekindje. Een vernietigend rapport van de Vlaamse Ombudsdienst toont nu aan dat hun traject oneerlijk en niet-transparant verlopen is. Maar op een oplossing moet het koppel voorlopig niet rekenen.

Vlaams parlementslid Lorin Parys (N-VA) stelde vragen over binnenlandse adopties in het parlement. Vlaams minister van Gezin Wouter Beke (CD&V) liet weten dat er minstens 25 koppels al acht a negen jaar aan hun adoptie traject bezig zijn, maar dat het gemiddeld tussen de vijf jaar en zes maanden duurt.

Christophe Claes (36) en zijn man Koen Segher (39) uit Wilrijk (Antwerpen) meldde zich in 2012 aan voor een binnenlandse adoptie. Ondertussen wacht'en ze al negen jaar op een adoptie kindje, en daar zal naar schatting nog zeker vier jaar bijkomen. "Zolang ik me kan herinneren, heb ik al een kinderwens”, vertelt Koen. “Die wens was er al nog voor ik voor mezelf aanvaard had dat ik homo ben.”

In de zomer van vorig jaar diende het koppel een formele klacht in bij Kind en Gezin, waarna de Vlaamse Ombudsdienst een onderzoek startte naar hun traject. “We hadden de problematiek sinds 2017 al meerdere keren aangekaart bij Kind en Gezin, maar daar werden we telkens afgewimpeld en probeerde men de oorzaak van de vertraging in onze schoenen te schuiven.”

Alles liep fout
Toen Christophe en Koen zich in 2017 inschreven voor de voorbereidingscursus, liep het volledig fout. “In de jaren daarvoor werd er steeds op gehamerd dat de aanmelddatum (voor ons begin 2012) heilig was, en de volgorde van de wachtlijsten doorheen het hele traject zou bepalen”, zegt Christophe. Maar zonder dat ze ervan op de hoogte waren gebracht, werden de koppels plots ingedeeld in de voorbereidingscursus op basis van de datum waarop ze het inschrijvingsgeld voor die cursus betaald hadden. “Het toeval wilde dat we net op reis waren toen de factuur in de brievenbus viel”, zegt Christophe. “Maar we betaalden nog ruim voor de uiterlijke betaaldatum en waren ons dus van geen kwaad bewust.”

Ook bij hetero koppels liep het fout, maar in nadeel van homo koppel
Terwijl het koppel eind december 2016 nog te horen had gekregen dat ze op de negende plaats stonden om aan de cursus deel te nemen, kwamen ze nu plots in de laatste cursus terecht. “Samen met ons hadden ook 134 andere koppels die factuur gekregen. We zijn door bijna al die koppels ‘voorbijgestoken’. In 2020 werden er 16 kindjes in ons land geplaatst voor binnenlandse adoptie. Dat aantal daalt jaar na jaar. Een eenvoudige rekensom leert dus dat deze ‘shuffle’ ons jaren vertraging heeft gekost.”

Trage rechtbank
Na het afronden van de voorbereidingscursus dienden Christophe en Koen hun dossier in bij de familierechtbank van Antwerpen, waar het koppel woont. Eind 2018 en begin 2019 doorliepen ze het maatschappelijk onderzoek. “Daarna was het wachten op de familierechtbank”, zegt Christophe. “We kregen ons vonnis uiteindelijk pas in oktober 2019. Achteraf kregen we van Kind en Gezin te horen dat de familierechtbank van Antwerpen veel trager werkt dan die in andere arrondissementen. Opnieuw een vertraging waar wij zelf niets aan konden doen.”

Meteen na het vonnis meldde het koppel zich aan bij het Adoptiehuis. “Intussen hadden we door dat het zaak is om elk document zo snel mogelijk in te dienen. Een week wachten, kan immers jaren vertraging veroorzaken.” Na een bemiddelingsgesprek worden Christophe en Koen binnenkort op de wachtlijst van het Adoptiehuis geplaatst, in de laatste rechte lijn naar een kindje.

“Er zijn nog zes koppels die voor ons een gesprek moeten krijgen. Die gesprekken liggen door de coronacrisis trouwens tijdelijk stil. Als je daarbij de 46 koppels telt die al op de wachtlijst staan, weet je dat we nog zeker vier jaar moeten wachten. Dit terwijl er op de lijst al 33 koppels staan die tussen 2013 en 2016, en dus na ons, aan de procedure zijn gestart. Tijdens de infosessies jaren geleden zeiden ze ons dat je de kinderkamer moet beginnen inrichten van zodra je bij het Adoptiehuis bent aangemeld. Maar dan zitten we over vier jaar met een kinderkamer die démodé is.”

Vertraging
Het vermoeden dat hun traject grote vertraging opgelopen heeft, werd bevestigd toen een bevriend (holebi)koppel een kindje adopteerde. “Zij zijn een jaar na ons gestart en hebben zeven jaar over de procedure gedaan”, zegt Christophe. “We zijn ongelooflijk blij voor hen, maar tegelijkertijd is het enorm confronterend. Intussen hebben wij al weet van drie homokoppels uit het arrondissement Antwerpen die na ons zijn aangemeld en al geadopteerd hebben.“

Achterpoortjes en discriminatie tegenover homo koppels
Ondertussen blijkt ook dat er koppels zijn die bewust achterpoortjes gebruiken om sneller te adopteren. “Wie aangeeft een kindje met speciale zorg of uit het buitenland willen adopteren mogen sneller naar de voorbereidingscursus, omdat er daarvoor een tekort aan koppels is”, legt Christophe uit. “We hebben echter al koppels horen toegeven dat ze na de voorbereidingscursus gewoon weer van gedachte veranderen en voor een ‘gezond’ of binnenlands kindje gaan. Daarnaast werden er tot vorig jaar telkens 15 tot zelfs 40 heterokoppels versneld doorgelaten, om voor diversiteit op de wachtlijst te zorgen. Maar dat aantal is veel te groot in verhouding met het aantal geplaatste kindjes.”

Het onderzoek van de Vlaamse Ombudsdienst toont aan dat al minstens elf koppels via het achterpoortje van buitenlandse adoptie sneller adopteerden. Sinds afgelopen zomer werd er daarom ingegrepen: wie voortaan van gedachte verandert, moet 18 maanden langer wachten. Maar intussen is het kwaad voor Christophe en Koen en tal van andere koppels al geschied.

Vernietigend rapport
De Vlaamse Ombudsdienst is bijzonder streng in zijn rapport en oordeelt dat naast de koppels die gebruikmaakten van de achterpoortjes, vooral de sortering op basis van betaaldatum de vertraging van Christophe en Koen veroorzaakt heeft. “De verzoekers (Christophe en Koen) waren hierover niet ingelicht, wat vanzelfsprekend wel degelijk had moeten gebeuren”, klinkt het in het rapport. Sterker nog: de Ombudsdienst wijst erop dat er zelfs geen rechtsgrond is om wensouders in deze volgorde te laten doorstromen.

De conclusie van het rapport is vernietigend voor het traject voor binnenlandse adoptie en stelt dat de procedure niet altijd even eerlijk en transparant verloopt, wat voor sommige kandidaat-adoptanten tot aanzienlijke vertragingen leidt. “We zien ook dat het aantal wensouders op de wachtlijst te groot wordt in vergelijking met het aantal kindjes dat jaarlijks geplaatst wordt”, zegt Annelies D’Espallier, ombudsvrouw gender van de Mensenrechtenkamer en betrokken bij het onderzoek. “Daarom is het in de huidige procedure niet meer mogelijk om een realistisch perspectief te bieden aan wensouders.”

Geen oplossing
De Vlaamse Ombudsdienst beveelt de Vlaamse overheid nu een stresstest van de procedure aan. “Het belang van het kind primeert altijd”, zegt D’Espallier. “Maar voor velen behoort een kind krijgen tot de kern van een mensenleven. Het is nu aan de overheid om te onderzoeken of de huidige adoptieprocedure nog houdbaar is.” Opvallend: een oplossing voor de gedupeerde koppels komt er waarschijnlijk niet. “Een correctie op de wachtlijst zou andere koppels benadelen en voor chaos zorgen”, zegt D’Espallier.

Geen oplossing voor Koen en Christophe
Na jarenlang wegkijken door de bevoegde instanties lijkt er nu eindelijk actie ondernomen te worden. “De procedure rond de betaaldatum zal herbekeken worden”, klinkt het op het kabinet van minister Beke. “De adoptieprocedure moet bovendien zo hervormd worden dat de duurtijd niet verder toeneemt omwille van onregelmatigheden. Daarnaast moeten nieuwe perspectieven van ouderschap in de verf gezet worden, zoals pleegzorg.” Maar ook op het kabinet is er geen sprake van een oplossing voor Koen en Christophe.

“We zijn alvast blij dat onze vermoedens na een jarenlange strijd eindelijk ook officieel bevestigd worden”, zegt Koen. “Al vinden we het enorm jammer dat er niet over een oplossing voor ons gesproken wordt. Volgens ons zijn er wel degelijk manieren om op een eerlijke en transparante manier een correctie door te voeren.”

Toen Christophe en Koen destijds aan het traject startten, waren ze 27 en 30 jaar oud. “Wanneer we adopteren, zullen we minstens 40 en 43 jaar zijn”, zegt Koen. “Ik heb mezelf altijd gezien als een jonge papa, omdat ik actief met mijn kind wil kunnen spelen. Elke keer als de procedure vertraging oploopt, moet ik een nieuwe drempel over.”

Daarbij komt dat het lange traject ook de rest van het leven van het koppel on hold zet. “Ons maatschappelijk onderzoek dateert van begin 2019”, zegt Christophe. “Tot we adopteren, mag onze maatschappelijke situatie niet veranderen of we moeten dat onderzoek opnieuw ondergaan met een nieuwe vertraging tot gevolg. We kunnen intussen dus bijvoorbeeld niet van job veranderen of verhuizen, best wel ingrijpend.”

Het koppel wil nu een oproep doen naar andere wensouders in dezelfde situatie om contact op te nemen. “Bij de voorbereidingscursus leerden we een ander koppel kennen dat ook in 2012 aan het traject begonnen is en dus even ver staat”, zegt Christophe. “We weten dat er nog meer koppels in onze situatie moeten zijn. Samen willen we de krachten bundelen en verdere gerechtelijke stappen zetten.”

Extra info
- Organisatie van en voor holebi (wens) ouders ==> Klik hier

Lees ook
Vlaams onderzoek: kinderen van holebi ouders doen het beter op school.
Kinderen van homo & lesbische ouders even gelukkig als kinderen van hetero ouders

Bron: gva.be & holebi info - Februari 2021

Dit bericht is gepost op 01 February, 2021 en 689 keer gelezen.



Reageer op dit bericht: