Geheim: Vlaamse Joris wil eigenlijk een vrouw zijn, maar wat met zijn toekomstige bruid?



In de reeks 'Mijn geheim' uit de krant het Laatste Nieuws, het verhaal van een 38-jarige man die eigenlijk al sinds zijn twaalfde een vrouw wil zijn. Het Laatste Nieuws redactrice Sabine Vermeire bracht het onderstaande verhaal waarbij alle namen schuilnamen zijn.

Eén keer alles vertellen, het grote geheim, daarna nooit meer over praten. Daar draait voor een deel de rubriek 'Mijn geheim' om in de krant het Laatste Nieuws. Joris, 38, wil al sinds zijn twaalfde een meisje zijn. Maar, vandaag de dag staat de heftruckchauffeur op het punt om te trouwen met Sara. Ze is zijn alles, en bovendien ook de moeder van zijn drie kinderen. Maar diep vanbinnen gaat Joris kapot, omdat ze iets niet van hem weet. Al sinds hij twaalf is wil hij een vrouw zijn. Indien hij dat zijn aanstaande vrouw en moeder van zijn kinderen vertelt dreigt hij alles te verliezen, dus blijft alles geheim, of toch niet?

Overdreven mannelijk
Joris ziet er erg mannelijk uit, zijn donkere haren kort geschoren, een rond fors lichaam, hij draagt een stoere bermuda. Hoe hij loopt, hoe hij praat, hoe hij beweegt, Joris doet het übermannelijk. Soms bijna té, zelfs. “Ik weet het, ik overdrijf”, zegt hij. “Ik leef 24 op 24 met een masker op. Ik gedraag me wenselijk. Alleen weet ik soms niet hoe dat moet. Een echte man zijn. Hoe doe je dat eigenlijk?”

Gepest en twijfels
Toen hij amper 10 jaar oud was ontdekte Joris dat hij anders was met het klassieke verhaal van een jongentje dat liever meespeelt met de meisjes dan voetbalt met zijn vriendjes. "Maar daar werd ik mee gepest. Ik veranderde van school en nam me voor dat ik nooit nog dezelfde fout zou maken. Ik begon wél mee te voetballen. Wél mee tikkertje te spelen. Om erbij te horen. Dat werkte. Het pesten stopte. Maar 's nachts had ik last van nachtmerries, dan schoot ik vol onrust wakker, en ik wist meteen hoe dat kwam. Dat was niet eens een zoektocht. Ik zag het kraakhelder. Ik wou een meisje zijn. Maar wat moest ik daarmee? Ik kon tegen niemand iets zeggen. Het waren de jaren 90. Wie met zoiets naar buiten kwam, was een homo of een travestiet. ‘Transgender’, als ik dat al was: dat woord bestond in mijn wereld niet eens. Ik zat met duizend-en-een vragen. Wat overkwam mij? Was ik wel normaal? Ik probeerde het van me af te zetten. Ik dacht: ‘Misschien moet elke puber daardoor, wie weet gaat het over."

Jurkje gestolen
“Op een dag, toen ik twaalf was, had ik afgesproken met een vriendin. Ik zou bij haar thuis, zoals wel vaker, gaan spelen. Ik had in een rugzak mijn Game Boy en nog wat andere spullen meegenomen. Toen we samen op haar kamer zaten, riep op zeker ogenblik haar moeder. Mijn vriendin liep even de kamer uit, was het om te gaan eten of omdat er iemand op bezoek was, ik weet het niet meer. Ik bleef alleen achter. Wat ik vervolgens heb gedaan, begrijp ik nog altijd niet. Ik weet niet wat me bezielde. Ik weet ook niet waar ik het lef haalde. Maar zo snel ik kon, griste ik uit haar kast een kleedje. Ik propte het in mijn rugzak en wachtte tot ze terug was. Mijn hart klopte in mijn keel, ik was doodsbenauwd. Wat had ik toch gedaan?”

Alles viel in zijn plooi
“Die avond ben ik op zoek gegaan naar antwoorden. Mijn ouders hadden vlak bij ons huis een kleine garagebox. Ik heb gezegd dat ik wat ging sleutelen aan m’n BMX en ben met m’n rugzak naar daar gereden. Ik dacht nee, ik hóópte: ik trek dat kleedje aan, ik ga me belachelijk voelen en kous af. Probleem opgelost. Maar in de plaats werd mijn angst waarheid. Toen ik het aanhad, viel alles in z’n plooi. Ik voelde een rust in me die ik ervoor niet kende. Alles wat ik al jaren had gevoeld, werd ineens bevestigd. Dat was een heel verwarrende avond. Ik was boos, voelde paniek, maar was ook blij omdat ik eindelijk mocht zijn wie ik vanbinnen was. Ik heb daar in die garagebox twee en een half uur gezeten. Dat kleedje, ik herinner er mij nog elk detail van. Het was wit, er stonden bloemetjes op. Net boven de knie. Dat vriendinnetje van wie het was, heeft er nooit iets van gezegd. Ik denk niet dat ze ooit heeft geweten dat ik het had mee genomen.”

“Vanaf dat moment ging ik elke avond ‘aan mijn BMX sleutelen’. Elke keer met angst om betrapt te worden. Toch nam ik dat risico. De drang was te groot. Soms nam ik van thuis wat van moeders make-up mee. In de spiegel van de auto keek ik dan hoe ik eruitzag en fantaseerde ik dat ik Jozefien was. Na afloop checkte ik wel tien keer of ik de lipstick en het tikje oogschaduw wel goed had weggedaan. Elk restje kon me verraden, dat mocht niet gebeuren. Thuis had ik intussen stiekem gekeken hoe m’n moeder de was deed. Op dagen dat ze niet thuis was, stak ik het jurkje in de wasmachine. Ik had het gestolen, het betekende immens veel voor me en dus vond ik dat ik er zorg voor moest dragen.”

Bijna vertelt
“Drie jaar later heeft mijn vader het kleedje in de garagebox gevonden. Hij is ermee naar mij gekomen en vroeg wat het te betekenen had. Zo graag had ik hem die dag verteld wat er met mij scheelde, hoe ik me voelde. Maar hij liet me niet uitspreken. Hij had z’n conclusie al getrokken: hij beschuldigde me ervan dat ik met een meisje had liggen foefelen en dat ik haar kleedje had bijgehouden. ‘Ongehoord! We gaan hier nooit meer over spreken! Dit is niet gebeurd!’ Hij heeft het nog dezelfde dag weggesmeten. Mijn echte ik: los de vuilnisbak in.”

“Ik was kapot van wat mijn vader had gedaan. Ik was mijn enige uitlaatklep kwijt. Het toneel dat ik overdag speelde en waar ik ’s avonds in de garagebox even aan kon ontsnappen, moest ik vanaf nu 24 uur per dag volhouden. Nooit geen Jozefien meer. Met die bittere waarheid moest ik verder. Mijn verlangen om een meisje te zijn, stak ik weg in het donkerste hoekje van mijn hersenen.”

Verliefd en zelfmoord gedachten
“Toen ik een jaar of achttien was, werd ik verliefd op Tanja. Ervoor had ik me ook altijd al aangetrokken gevoeld tot meisjes. Interesse in jongens? Dat zou je misschien verwachten van iemand als mij die zich vanbinnen vrouw voelt. Maar dat is niet zo. Vroeger niet. Nu niet. Daar ben ik heel zeker van. In zekere zin maakt dat het nog ingewikkelder. Want wat ben ik dan eigenlijk? Lesbisch? In elk geval: ik was stapelverliefd op Tanja en zij op mij. Een tijdlang maakten die gevoelens het draaglijk om gewoon Joris te zijn. Per slot van rekening was Joris de man op wie Tanja verliefd was geworden. Af en toe staken die vrouwelijke gevoelens de kop weer weleens op, maar dan duwde ik ze weg. Na een jaar of twee begonnen de dingen te slabakken tussen ons. Meer en meer begon ik weer te verlangen naar Jozefien. Het was uiteindelijk Tanja die de relatie beëindigde. Ik was daar helemaal kapot van. Ik heb dit nooit verteld tegen iemand. Maar ik heb toen op de brug van het Albertkanaal gestaan. Tot ik dan dacht aan m’n familie. Aan hun verdriet. En ik terug naar huis ging.”

De vrouw van mijn leven
“Mijn zelfvertrouwen had door die breuk een immense deuk gekregen. Ik heb toen een jaar lang enorm diep gezeten. Feesten. Alle remmen los. Tot ineens, onverwacht, Sara in m’n leven kwam. Ik kan moeilijk uitleggen wat dat was tussen ons. Ik keek naar haar, ze lachte en dat was alsof ik betoverd werd. ‘Die is ver boven mijn niveau’, dacht ik. Maar ze zei ‘hallo’, we begonnen te praten en bij de volgende date hebben we gekust. Ik ben nu zeventien jaar samen met haar en we hebben drie prachtige tienerkinderen. Nog altijd is Sara voor mij de vrouw van m’n leven. Dat maak ik mezelf niet wijs. Het is echt zo. Ze heeft me op m’n 21 uit de goot gehaald en heeft me weer zelfvertrouwen gegeven. Ze liet me zien dat het leven wél de moeite is. Ik weet niet wat ik zou moeten zonder haar. Ik zie haar doodgraag, ze is m’n houvast en ze is een fantastische moeder voor onze kinderen. Ook op seksueel vlak klikt het. Ik voel me ongemakkelijk in mijn mannenlichaam. Ik kijk er niet graag naar en ik mijd de spiegel. Maar het functioneert wel. Het doet wat het moet doen tijdens het liefdesspel. Ik krijg erecties en soms geniet ik daar ook wel van. Al is dat de laatste tijd weer moeilijker.”

Het is erg moeilijk
“Sinds een jaar of twee, drie steekt het allemaal weer heel hard de kop op. De eerste jaren met Sara was er heftige verliefdheid. Toen werden de kinderen geboren en leefden we in de roes van het prille ouderschap. Maar nu ons leven kabbelt alles loopt goed, we hebben goeie jobs, een stabiel gezin klopt het verlangen om Jozefien te zijn weer aan. Ik heb heel lang de drang onderdrukt om vrouwenkleren te dragen. Maar ik hield het niet meer: regelmatig bestel ik nu eens iets op Zalando. Van de kleren van Sara blijf ik af. Ik heb te veel respect voor haar. Alles wat ik bijeen gekocht heb de laatste jaren, verzamel ik in de garage. Dat is een plek waar Sara zelden of nooit komt. Er staan een paar oldtimers waar ik veel aan sleutel. In een doos, op een plek waar ze nooit zal kijken, heb ik alles verborgen. ’s Avonds kan ik daar uren en uren zitten. Dan trek ik m’n mooiste spullen aan. Soms eens een kleedje. Soms ook een jumpsuit of een strakke jeans. Schoentjes erbij, make-up en een pruik. Dan voel ik weer exact diezelfde rust die ik ook in de garagebox voelde als twaalfjarig jongetje. Ik kan me daar enorm schuldig om voelen. Het is alsof ik Sara bedrieg. Dat verdient ze niet. Tegelijk is het sterker dan mezelf. In mijn hoofd draaien altijd die radartjes. Ik wil gewoon een vrouw zijn. Spijtig genoeg heeft ‘die van hierboven’ daar anders over beslist.”

“Als ik kijk naar mijn gezin, naar mijn werk, naar mijn levens­situatie, dan voel ik mij oprecht een gelukkig man. Je kan zeggen dat ik voor 90 procent gelukkig ben. Ik besef: dat is best veel, er zijn mensen die het met minder moeten doen. Maar altijd is er die 10 procent onrust. Ik vrees de dag waarop die verhoudingen veranderen. Wat als 10 procent 20 wordt? Of 30? Hoe moet ik dan verder?”

Voor het eerst aan iemand vertelt
“Een week geleden heb ik alles opgebiecht aan een kameraad. Hij kent me al van toen ik kind was. We gingen samen iets drinken. Dat was net nadat ik jou (de redactrice van de krant) had gecontacteerd om m’n geheim te vertellen. Hij zag dat er iets scheelde. Eerst ontkende ik. Maar hij bleef aandringen en toen heb ik het gezegd. ‘Dirk, ik ben niet wie jij denkt dat ik ben. Ik leef al m’n leven lang een leugen. Ik wil niet Joris zijn. Maar Jozefien.’ Natuurlijk viel hij uit de lucht. Hij kent zoals jij me vandaag ziet: mannelijk, nul vrouwelijkheid. We hebben goed gepraat. Het verandert voor hem niks, zegt hij. Als ik me zo voel, dan is dat oké voor hem. Achteraf bekeken voelde die avond als een grote opluchting. Het was eruit. Voor het eerst.”

Vertellen aan de liefde van mijn leven of niet?
“De dag komt dichterbij dat ik het ook Sara moet vertellen. Over een paar maanden trouwen we. Dat is een droom die uitkomt. Maar is het wel eerlijk om met haar te trouwen als ze niet weet hoe ik me vanbinnen voel? Hoe moeilijk zal het zijn om haar te zien staan in de trouwjurk die ik eigenlijk zelf wil dragen? Evengoed weet ik: als ik het haar nu vertel, gaat het huwelijk niet door. Stel dat ze met me breekt. Of dat ik de kinderen verlies omdat ze het niet kunnen accepteren. Ik zou kapot zijn. Wat ben ik met m’n 10 procent aan gewonnen rust als ik 90 procent geluk kwijt ben?”

“Zeg ik het haar vandaag? Laat ik haar dit verhaal lezen? Wacht ik nog? Ik weet het niet. Ik probeerde met Sara al weleens over het onderwerp te praten. Er waren de laatste tijd een paar aanleidingen. Bo Van Spilbeeck, bijvoorbeeld. Ik zei: ‘Het zal maar in je gezin gebeuren’, omdat ik haar reactie wou testen. De eerste keer was ze heel begripvol. ‘Je kiest voor iemands innerlijk’, zei ze. Maar toen ik het twee maanden geleden opnieuw probeerde, was ze veel botter. Ze zei dat je dan als koppel onmogelijk verder kan. Want dat je dan een soort van broer en zus wordt. Toen ben ik dichtgeklapt. Misschien heeft ze iets door?”

“Het verhaal dat ik nu vertel, heb ik in mijn hoofd al 10.000 keer gerepeteerd. Daarom dat het er zo vlot uitkomt. De woorden zitten klaar, al sinds mijn twaalf jaar. Hiér. Hoog in mijn keel. Hoe vaak stond ik wel niet op het punt alles aan m’n ouders op te biechten? Maar altijd vond ik weer een excuus. ‘Ze zijn te moe.’ ‘Ze hebben het te druk.’ ‘Vader heeft een slechte dag.’ Mocht ik het hen alsnog vertellen, ik ben vrijwel zeker dat ze met me breken. Dat is het laatste wat ik wil. Toch zou het een offer zijn dat ik breng, als daartegenover staat dat ik gewoon mezelf kan zijn. Sara opofferen kan ik niet. Met haar is het net andersom: ik kan alleen maar Jozefien worden als ik bij Sara houvast vind.”

Jozefien zou helemaal zichzelf zijn, maar ten koste van!
“Zou ik een geloofwaardige vrouw kunnen zijn? Ik denk het wel. Mocht ik op een dag kunnen leven als Jozefien, ik zou me vrouwelijk kleden, maar ook niet te. Ik zou nog altijd sleutelen aan auto’s, maar het zou niet meer zijn in dit soort van bermuda, die ik eigenlijk alleen maar draag omdat dit is wat voor mij het dichtst in de buurt van een rokje komt. Mocht het kunnen, ik zou me ook laten opereren. Een vrouwenlichaam. Borsten. Vrouwelijke geslachtsdelen. Kon ik vandaag al starten met de hormonen, ik deed het.”

“De vakantieperiode is een hel voor mij. De kinderen zijn bijna altijd thuis, ik heb nauwelijks tijd voor mezelf en kan me bijna nooit terugtrekken in m’n garage. Ik voel me elke dag meer gestresseerd. Begin september, als ze weer naar school zijn, heb ik een week vakantie ingepland. Ik kijk daar al enorm naar uit. Een week lang mezelf zijn. In de boekentas van m’n werk steekt al een lijstje van wat ik welke dag zal dragen. Op maandag een kleedje tot boven de knie. Op dinsdag een broekpak. Op woensdag een langere jurk.”

“Wat ik uiteindelijk ook doe en of ik het wel of niet beken, er zal altijd een verliezer zijn. Daarom maak ik elke dag de, ik noem het graag ‘beste keuze’. Een ‘juiste’ keuze is er niet. Vandaag is de beste keuze om die 90 procent overeind te houden en om te zwijgen. Maar is dat morgen ook zo? Ik weet het niet. Wat ik wel weet: mocht ik morgen sterven, ik zou spijt hebben dat ik het niet gezegd heb. Want dan zullen de mensen van wie ik het meest hou nooit de echte Joris @ Jozefien hebben gekend.”
NUTTIGE LINK
- Links naar info over, voor Belgische transgenders + links naar organisaties ==> KLIK HIER
LEES OOK
NA 30 JAAR TWIJFELEN WELDRA GESLACHTSVERANDERENDE OPERATIE & HUWELIJK VOOR VLAAMSE KATHLEEN
15-JARIGE VLAAMSE LUCAS ZIET TRANSITIE IN WATER VALLEN DOOR CORONACRISIS
GENTSE PROF GIET ONS GENDER IN DE BLENDER + LIJST 21 GENDER IDENTITEITEN
VLAAMSE JAMES VRIJWILLIGERSWERK TEGEN DEPRESSIE NA UITSTEL TRANSITIE
EEN DERDE TRANSGENDER EN NIET BINAIRE JONGEREN DEED AFGELOPEN JAAR ZELFMOORD POGING
SAM BETTENS VLOG 1 JAAR AAN DE TESTOSTERON + VIDEO
BELGIE AAN TOP TRANSGENDER ZORG MAAR LANGE WACHTLIJST + CIJFERS
PUBERTIJD BLOKKERS ZIJN LEVENSREDDENDE MEDICIJNEN VOOR TRANSGENDER TIENERS
MEERDERHEID TRANSGENDER PERSONEN DENKT OP LEEFTIJD 7 JAAR NA OVER EIGEN GENDERIDENTITEIT

Bron: hln.be - Augustus 2020.

Dit bericht is gepost op 31 August, 2020 en 2623 keer gelezen.



Reageer op dit bericht: