22-jarige die opgroeide en diploma haalde in Brussel riskeert te worden uitgezet met gevaar voor eigen leven.



Maak kennis met een 22-jarige Congolees die opgroeide in Brussel en daar zijn diploma behaalde. Door absurde migratie wetten kan hij elk moment ons land worden uitgezet, naar zijn vaderland dat hij niet kent en waar hij vervolging riskeert omwille van zijn homoseksuele geaardheid. Zijn verhaal haalde zelfs de Britse krant The Guardian, maar niet zozeer omwille van zijn homo zijn.

De jongeman kreeg in de media de fictieve naam David. Zelf zegt hij 'La Rébellion', waarbij hij het woord bewust traag en met overdreven articulatie uit spreekt zodat het zeker blijft hangen. De 22-jarige draagt rebellie hoog in het vaandel. De drang om uniek te zijn moet ooit zijn stoutste dromen waarmaken: een eigen modemerk uit de grond stampen dat niet alleen rebellie uitstraalt, maar ook lak heeft aan alle regels. “Ik hou ervan om anders te zijn.” En uniek is Davids verhaal ontegensprekelijk.

Hij brak met zijn familie omdat ze hem als homo niet wilde aanvaarden. Hij vond onderdak in het Brusselse opvanghuis voor holebi & transgender jongeren. Hij ziet er opvallend uit, kleed zich graag vrouwelijk, maar dat alles is niet wat hem uniek maakt, wel het feit dat hij geboren in Frankrijk en opgroeiende in Brussel, waar hij ook zijn diploma behaalde, straks riskeert om te worden uitgezet naar zijn vaderland Congo. Een land waar hij nog nooit is geweest.

Toen een journalist van The Guardian een maand geleden op zijn verhaal botste, twijfelde hij heel even of hij het wel in de Engelse pers wilde vertellen. “Maar uiteindelijk kan met journalisten praten mijn zaak helpen.”

Asiel procedure door absurde situatie
“Je suis désolé.” (het spijt me) Hij zal die drie woorden nog regelmatig herhalen. “Mais je comprends pas.” (Ik begrijpt het niet). En hij is niet alleen. De ambtenaren wisten niet wat ze zagen. Ze wisten niet wat ze hoorden toen David zich in februari 2019 aanmeldde aan het loket van Vreemdelingenzaken. “Ik had fel gekleurd blond haar. Ik had me opgemaakt. Ik luisterde naar muziek met mijn Airpods. Aan het loket keken ze raar op toen ik in vlot Frans vroeg: ‘Kunt u een asielprocedure voor me openen?" David herinnert zich de emoties bij die dag maar al te goed.

“In zo’n onthaal, waar je uren doorbrengt met wachten tot het aan jou is, zit het vol mensen die verscheurde kleren dragen, die haast zichtbaar net uit een bootje zijn gestapt na een helse tocht”, vertelt hij. Er hangt angst, onzekerheid. “Die mensen hebben bescherming nodig, iemand die voor hen zorgt.” David heeft naar eigen zeggen die bescherming niet nodig. Hij wil alleen zeker zijn dat hij in België mag blijven. “Mensen bekeken me met argusogen: wat komt die hier nu doen?” Zo voelde hij zich ook. “Ik voelde me slecht. Hoe is het mogelijk dat ik dezelfde procedure moet doorlopen als iemand die met een bootje de Middellandse Zee overstak? Ik kijk niet neer op die mensen. Integendeel. Maar het is toch absurd. Ik ben hier opgegroeid. Ik was gechoqueerd.”

Die absurde situatie is gecreëerd door een ongelukkige opeenstapeling van gebeurtenissen. David werd in 1998 in Frankrijk geboren toen zijn Congolese moeder zeventien jaar was. Ze was op dat moment niet klaar om voor een zoon te zorgen. Zijn Congolese vader wilde hem dan weer niet erkennen als zijn zoon. David belandde op driejarige leeftijd bij zijn grootmoeder aan vaders zijde in Evere, Brussel.

Opgroeien zonder ouders
“Mijn grootmoeder is een noeste werkster met een enorm sterk karakter, net als ik”, vertelt David over haar. “Wij hebben veel ruziegemaakt, over grote en kleine dingen. Dat klinkt erg, maar dat was het niet. We begrepen elkaar in dat roepen tegen elkaar. Ik ben haar enorm dankbaar. Ik heb een zorgeloze jeugd gehad. We hebben een grote familie in Brussel met veel tantes, nonkels, neven en nichten.” Dat David geen verblijfsvergunning had, wist hij als klein jongetje niet. “Ik wist dat er een probleempje was, maar ik leefde mijn leven.”

Plots is vader daar
Hoe ouder hij werd, hoe meer zijn grootmoeder besefte dat haar kleinzoon op de een of andere manier geregulariseerd moest worden in België. Een verblijfsvergunning regelen via de moeder van David was geen optie. Ze vocht met psychische problemen en verslaving. Zijn vader, een Congolese vluchteling in België, had hem op zijn tiende nog altijd niet erkend. Dat weerhield hem er niet van om, na een gevangenisstraf van acht jaar te hebben uitgezeten, weer op te duiken in het leven van David.

“Mijn vader probeerde meteen zijn wil op te leggen. Maar ik kende die man helemaal niet. Het eerste wat we hadden moeten doen is een relatie opbouwen, maar dat gebeurde nauwelijks.” Hij haat zijn vader niet, zegt David, maar als beiden in een kamer waren, was er altijd ruzie. Ondanks het aanslepende conflict besloot zijn vader David op zijn zestiende officieel te erkennen als zijn zoon na een DNA-test. David ontving een verblijfsvergunning met het oog op gezinshereniging. Het document zou vijf jaar geldig blijven.

Vergissing in asiel procedure
Alleen had de administratie zich vergist. Davids vader had zelf de Belgische nationaliteit niet, waardoor David slechts recht had op een verblijfsvergunning die hij jaarlijks zou moeten vernieuwen. Met andere woorden: hij zou elk jaar moeten bewijzen dat hij samenwoont met zijn vader, en dat hij voor hem zorgt. Onder andere door loonfiches en andere administratie van zijn vader voor te leggen. “Dat was geen gemakkelijk moment, maar ik heb me toen voorgenomen om door te bijten.” David had een plan. Hij zou wachten tot hij een diploma, werk én een eigen stek had om aan zijn familie te vertellen dat hij homo was. Dat plan bleek makkelijker gezegd dan gedaan.

Gebroken met familie en alleen op de wereld!
Op één avond blies David alle bruggen op. Het begon allemaal met een opmerking van zijn grootmoeder. De zoveelste opmerking. Hij was net terug van een dagje door Brussel kuieren met een vriendin, Marie. “Ik herinner het me nog goed. Ik had een leuke bontjas gekocht bij Melting Pot, een van mijn lievelingswinkels. Ik was echt content.” Maar die gemoedstoestand sloeg meteen om toen zijn grootmoeder opnieuw vroeg of Marie zijn vriendinnetje was. Zijn liefje.

“Ik was dat zo beu. Ik heb het er dan maar uitgegooid. Ik ben homo. Het is niet alsof ze dat niet wist, hé. Ik kleed me heel vrouwelijk.” Tijdens het gesprek met De krant Morgen draagt David een zwart T-shirt en een jeans, zijn ogen zijn subtiel gemaquilleerd. “Vandaag ben ik inderdaad casual gekleed. Maar thuis had ik een grote kleerkast vol sexy en provocerende kledingstukken.” Hij kon de hypocrisie in zijn familie niet meer verdragen. “Iedereen wist dat ik homo was en toch moest ik doen alsof ik het niet was. Les hommes, ils n’aiment pas le verité. Les hommes, ils aiment faire semblant.” Het rolt eruit als een songtekst. Hij was het beu. Hij vond het tijd dat iedereen de waarheid onder ogen zag.

“Die avond is de politie zelfs moeten komen. Ik had mijn gerief gepakt, maar ze wilde me niet laten gaan. ‘Ik ga me van kant maken. God gaat je straffen’, dreigde mijn grootmoeder.” God. Ook David legt zijn lot in bovenmenselijke handen. “Mais, excusez-moi, God zal wel over me oordelen. En er is, voor zover ik weet, nog nooit iemand van het paradijs teruggekeerd die ons zegt: ‘Om binnen te mogen aan de hemelpoorten moet je de volgende checklist afwerken.’ Je suis désolé. Ik leef voor mezelf.”

Ook al betekent dat geen dak boven zijn hoofd. Geen verblijfsvergunning via zijn vader. David verbleef maanden bij tantes en vrienden, die hem geld en eten toestaken. Hij zwierf. Op zoek naar een plek in Brussel. “Ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat die impulsieve beslissing ervoor zou zorgen dat ik uit België gezet kan worden.” David is nog nooit in Congo geweest, Brussel is zijn natuurlijke biotoop, met dansclubs en kleurrijke klerenwinkels waar hij zich graag uitleeft. “Ik had een heel uitgebreide kleerkast, maar nu moet ik van nul weer beginnen.”

Opvanghuis voor holebi & trans jongeren en hulp van advocaat
Al is die kleerkast nu het minst van zijn zorgen. “David is op het eerste gezicht een joviale, opgewekte, optimistische jongen”, vertelt zijn advocaat, Selma Benkhelifa van Progress Lawyers Network, een netwerk van advocaten dat zich inzet voor sociale rechtvaardigheid. “Maar de hele situatie weegt op hem. Gelukkig heeft hij met Het Opvanghuis een safe place gevonden waar hij met leeftijds- en lotgenoten over zijn problemen kan praten.” Hij moet niet alleen zijn weg in het leven vinden nadat zijn hele familie hem uitspuwde, hij weet niet eens of hij überhaupt zijn leven kan voortzetten. “Ik begrijp niet hoe het mogelijk is dat geen enkele school, geen enkele sociale dienst, niemand zich ooit vragen heeft gesteld, of ooit ontfermd heeft over de situatie van David.”

Nieuwe asiel procedure, bang afwachten
Benkhelifa doet dat nu wel. Ze begeleidt David door zijn asielprocedure. Het registreren en de eerste interviewronde zijn achter de rug. Nu is het bang afwachten op het tweede interview. “Ik moet me voorbereiden op een gesprek van een uur of vijf”, zegt David. “Ze zullen alles van me willen weten. Waar ik opgroeide, waar ik woonde, hoe ik in deze situatie terechtgekomen ben. En natuurlijk zullen ze willen weten of ik homo ben.”

Bewijzen dat hij homo is, waardoor leven in gevaar na uitzetting
“Mensen denken altijd: als je homo bent, tout va bien. Non!” David vertelt hoe hij als adolescent geprobeerd heeft om geen homo te zijn. “Ik wilde mezelf niet accepteren. Ik ben in therapie gegaan om te veranderen.” Voor het eerst in zijn leven kan zijn seksuele geaardheid een zege betekenen in plaats van een vloek. “Ik zal moeten bewijzen dat ik homo ben, door te vertellen naar welke clubs ik ga en of ik vriendjes heb. Gelukkig heb ik voldoende bewijsmateriaal op mijn smartphone staan”, glimlacht hij.

Zijn advocaat bevestigt. “Als David uitgeleverd wordt aan Congo, staat zijn leven op het spel. Homoseksualiteit wordt er gezien als een duivelse ziekte. Een ziekte die te allen prijze uitgedreven moet worden.” Zowel David als zijn advocaat heeft goede hoop op een positieve afloop. “Elke persoon die ik spreek over mijn situatie is verbouwereerd. Iedereen zegt dat het wel goed komt, dus probeer ik daarvan uit te gaan.” De Dienst Vreemdelingenzaken reageerde bij schrijven nog niet op vragen van de krant De Morgen over het dossier.

In afwachting weer naar school
Ondertussen is David een opleiding gezichts- en nagelverzorging begonnen. De inschrijving aan een modeschool was om financiële redenen niet mogelijk. Maar daar laat David zich niet door uit zijn lood slaan. “Ken je Cardi B? Met haar lange nagels? Daar houd ik van. Daar ga ik me in specialiseren.” En zodra hij een officiële Belgische e-ID-kaart bezit, is hij van plan meteen ten volle van die vrijheid te genieten. “Dan kan ik eindelijk eens op vakantie! Ik dacht eerst aan de Verenigde Staten, maar daar schiet de politie mensen zoals ik zomaar neer. Naar Azië dan maar. Ik heb gewoon even verse lucht nodig. Ik vrees hier op elke hoek in Brussel mijn familie tegen te komen. Ik word er gek van. Hopelijk komt het allemaal goed. J’espère, j’espère, j’espère.” (ik hoop)
LEES OOK
GENTSE STUDENTEN VESTIGEN AANDACHT OP ONREDELIJKE VRAGEN DIE HOLEBI EN TRANS VLUCHTELINGEN KRIJGEN - 2019
1e OPVANGHUIS VOOR HOLEBI & TRANS (Brussel) HEEFT TE WEINIG PLAATS + GETUIGENIS + VIDEO - 2019

Bron: hln.be - Augustus 2020

Dit bericht is gepost op 30 August, 2020 en 3547 keer gelezen.