Holebi zijn is normaal, gedraag je dan ook normaal, aldus Koen Crucke.


In een weekend editie van het magazine Knack lezen we een interview met Vlaams zanger, acteur, auteur, Koen Crucke, 65. In de eerste plaats praat hij over het leven aan Zee, en op een bepaald moment natuurlijk hoe kan het ook anders, ook over homoseksualiteit.

Het stuk over holebi's begint met het feit dat het Internationaal project: 'Fonds Suzan Daniel', in elk land het leven van een bekende holebi vereeuwigt voor de volgende generaties. Voor ons landje is dat Koen Crucke. (Voor Nederland is dat Wim Sonneveld, voor Groot Brittannië Peter Pears en Benjamin Britten). Voor het deel rond Crucke werd diens hele archief daartoe opgenomen in het Gentse stadsarchief.

"Ik heb mijn geaardheid nooit verstopt, ook mijn relatie met Jan niet. Dat is de mensen van die foundation opgevallen en daarom vroegen ze mij aan hun project mee te werken. Ik ben daar best trots op." Bij de vraag: 'Doe je dat uit engagement?', Antwoord Koen: "Goh... Kijk, ik krijg regelmatig vragen van jonge mensen die worstelen met hun homoseksualiteit. Ze willen mijn mening, mijn raad. Ik geef altijd antwoord. Toen ik zelf vragen had destijds, hebben anderen mij ook geholpen. Dat vind ik dus maar normaal," waarna Crucke vervolgens zegt:

Maar ik hou er niet van om daar veel heisa over te maken. Neem nu die Gay Parade waar holebi's opdraven met pluimen in hun gat... Ik heb het daar niet voor. Ik vind dat een vorm van provoceren, en dat leidt nooit tot positieve resultaten. Hoe normaler holebi's zich gedragen, hoe beter we aanvaard zullen worden. Daar ben ik echt van overtuigd. Holebi's zijn normaal, gedraag je dan ook normaal. Ik ben niet preuts of tegen seks, hé. Maar moet dat allemaal zo expliciet? Ik wandel in De Haan arm in arm met Jan, en daar heeft nog nooit iemand moeilijk over gedaan. Maar wij zitten elkaar niet af te likken in het openbaar. Toen ik nog café hield in Gent vroeg ik jongens die elkaar daar uitgebreid zaten te zoenen altijd om ermee op te houden of mijn café te verlaten. En dat gold ook voor hetero's trouwens. Ik zie dat niet graag. Zoiets intiems gooi je niet op straat."

Je voelt je niet geroepen om op de barricaden voor homorechten te gaan staan? "Neen. Ik probeer mensen die erom vragen te helpen vanuit mijn ervaring. Meer kan ik niet doen". Tot slot zegt Crucke nog over zijn man Jan: "We hebben samen alle watertjes door zwommen, lief en leed meegemaakt, maar zijn altijd samengebleven. We zien elkaar graag. Ik zag in hem de man van mijn leven en dat is hij nog altijd. Op nieuwjaarsdag dertien jaar geleden werd ik wakker en vroeg Jan me ten huwelijk. Ik vond het geweldig. Voortaan deelden we alles, rechten en plichten, net als andere koppels. Later hebben we een jongeman die ons in het café kwam helpen en een ongelukkige jeugd achter de rug had, onder onze vleugels genomen. Op den duur beschouwden we hem als onze eigen zoon, het leek niet meer dan logisch om hem te adopteren. Wij vormen een echt gezin. Nee, Jan en ik, dat is voor altijd. Meer zelfs, mocht ik hem verliezen, dan komt er niemand anders meer."

Bron: kw.knack.be/west-vlaanderen/

Dit bericht is gepost op 20 August, 2017 en 3614 keer gelezen.



Reageer op dit bericht: