Boek over homo bv'ers en bn'ers + voorproefje uit Humo.



Op 6 oktober verschijnt het non-fictie boek Mannenliefde van journaliste en schrijfster Jolien Janzing. Daarin vertellen tien bekende Vlaamse en Nederlandse homo koppels openlijk over verliefdheid, passie, tederheid, seks en ruzie.

Hoe anders is mannenliefde dan de liefde tussen man en vrouw, of juist hoe gelijkend. En dat is nieuw, want de liefde van man tot man ging eeuwenlang gesluierd. Janzing interviewde onder andere: Tom Lanoye, Kristof Rutsaert, Wim de Vilder, Peter Rehwinkel, Gerrit Komrij, Henk Krol en Frank Sanders. Met Kristof Rutsaert en Frank Sanders, de weduwnaars van Robert Long en Jos Brink waren het ontroerde gesprekken. Zo blijkt Frank nog lang niet toe aan een nieuwe relatie, hij zit nog steeds in de rouw om het verlies van zijn levenspartner en vriendje Jos Brink.

Deze week staat er in Humo een exclusieve voorpublicatie van het te verwachten boek. Met een gesprek met Wim de Vilder en diens vriend Stefaan Fagot. Enkele uitspraken van de twee kan je hier onder lezen:

Stefan is muzikant in het Leuvens Alumni Orkest. De broer van Wim speelt in datzelfde orkest en de twee waren al jaren bevriend toen Stefan door Wims broer werd voorgesteld aan Wim de Vilder. "Jan vertelde me af en toe over zijn amoreuze perikelen, en op een dag vroeg hij of ik geen vriendin had. Toen hij hoorde dat ik homo was, zei hij: 'Dat is niet erg, mijn broer is ook zo.' Ik vroeg hem of zijn broer een beetje knap en slim was. Wim bleek mr dan een beetje knap en slim te zijn, en ik nam hem mee uit naar de bioscoop.

Vlaams televisiepresentator Wim de Vilder: Een klein jaar geleden organiseerden we een feest omdat we vijftien jaar samen waren. Het was erg gezellig en bij het afscheid zei een vriendin: 'Goh, dit was wel een heel bijzonder feest, want iedereen hier ziet jullie zo graag!' Dat was nu echt zo'n moment waar ik energie uit kan putten. Ik vond het frappant dat ze had aangevoeld hoe intiem en echt onze vriendschapsbanden zijn

Stefaan: "Ik zie Wim graag bezig. Dan zegt hij: 'Nu ga ik dat doen,' en hij pakt de telefoon en regelt het gewoon. Als ik vandaag iets moet doen, denk ik wel eens - vooral dan in het weekend: 'Ach, ik doe het morgen wel.' Ik ben op mijn best als ik een deadline moet halen, maar door naar Wim te kijken heb ik geleerd om ook zonder deadline de zaken wat sneller aan te pakken."

Wim: "Onze ruzies zijn hevig, maar ze duren nooit lang. Stefaan en ik hebben altijd goed ruzie kunnen maken: we zijn allebei extravert en kroppen niets op. Laatst vertelde een vriend me dat hij niet over zijn irritaties kon praten en dat het dan plots tot een uitbarsting kwam, maar zo gaat het bij ons niet. Onenigheid wordt onmiddellijk uitgesproken: dat houdt onze relatie gezond."

"Stefaan kent me door en door, mijn goede en mijn slechte kanten. Dat biedt een zeker comfort: ik hoef hem niets uit te leggen, ik hoef niets meer te bewijzen. In die gemoedsrust schuilt natuurlijk ook een valkuil, want zo dreig je in te dommelen. Terwijl het wl de bedoeling is dat je in je relatie blijft investeren."

"Als je opgroeit in de jaren zeventig, tachtig en je realiseert dat je homo bent, gonst het door je hoofd dat je nooit kinderen zult hebben. Dat maakt deel uit van het verwerkingsproces, van die grote berg waar je overheen moet klauteren. Maar toen ik een eind in de dertig was, konden homo's plots wl kinderen adopteren - en het vereist een hele switch om dr weer aan te wennen. Je moet je identiteit herzien, en misschien kan ik dat gewoon niet meer opbrengen."


Bron: humo.be en gk.nl

Dit bericht is gepost op 07 September, 2009 en 12609 keer gelezen.