Je leest:

3 interviews met Vlaamse holebi & trans uit Antwerp Trail of Stories wandeling + links naar de 13 verhalen + videos.



De Antwerp Pride is weer voorbij. Dit jaar was er door Covid19 (coronavirus), net als in Brussel (Belgian Pride) en elders in de wereld, géén pride optocht. Wél was er van alles online te beleven én kon je via een QR-code een leuke wandeling (Trail of Stories-wandeling) door de stad maken en daarbij kennis maken met 13 mensen die een sterke band hebben met de holebi en transgender+ gemeenschap.

De krant gazet van Antwerpen bracht zondag naar aanleiding van deze voorbije wandeling interviews met drie van deze bekende personen, namelijk: Jitske Van de Veire (26), Hannelore Hooyberghs (33) en Paul Rademakers (99).

Onder de interviews kan je linken vinden naar alle 13 personen uit de Trail of Stories wandeling met hun verhaal + video, ook van de drie (Jitske, Hannelore en Paul) uit onderstaande interviews (die niet idem zijn aan onderstaande interviews). Zo kan je de wandeling ook maken vanuit je luie zetel, stoel of bed.

Interviews met Jitske, Hannelore en Paul uit de krant Gazet van Antwerpen:

Jitske Van de Veire.

Woont in Gent, is zaakvoerder van de Wakko kapper, woordvoerder van de holebi en transgender jeugdbeweging: Wel Jong Niet Hetero, en heel actief op sociale media. Jitske omschrijft zichzelf als 'super lesbisch', kwam op haar 14de uit de kast om er op haar 18de opnieuw in te kruipen. "De slechtste beslissing van mijn leven", zegt ze daarover. Vandaag de dag inspireert de dochter van presentator Peter Van de Veire jonge meisjes die worstelen met hun geaardheid en hun lichaam.
“Het zou zo’n ding niet mogen zijn”, vindt de 26-jarige Gentse die sinds kort zaakvoerder is van kapperszaak Wakko’s in de Kasteelpleinstraat op het Zuid. Haar portret staat naar aanleiding Antwerp Pride op het Sint-Jansplein. Ze is een nieuwkomer in ’t Stad, vertelt ze. Haar lief woont hier en sinds kort is ze naast Wakko’s in Gent ook zaakvoerder van de Antwerpse vestiging. Maar hoewel ze het hier allemaal nog een beetje moet ontdekken, is ze al behoorlijk verankerd in Antwerpen, zeker in de gay-scene. “Die is hier veel groter dan in Gent.”

Sinds een jaar is Jitske ook woordvoerder van Wel Jong Niet Hetero. Die taak neemt ze bloedserieus. In geen tijd groeide ze uit tot een rolmodel. “Dat legt wel veel druk op mijn schouders. Jonge meisjes spreken me aan en zeggen me dat ze net zo in het leven willen staan als ik. Vorig jaar op Pukkelpop barstte een meisje in tranen uit toen ze me zag. ‘Merci om er te zijn’, zei ze. Ik stond daar in een vuile short, met een pint in mijn handen. Zo’n momenten zijn superfijn. Al kan ik maar voor één persoon het verschil betekenen, dan is dat het allemaal waard.” Want Jitske weet als geen ander wat voor een geploeter en geworstel het is om jezelf te aanvaarden als holebi-jongere. “Ik heb altijd al geweten dat ik anders was dan mijn vriendinnen. Toen ik op mijn 14de gigantisch hard verliefd werd op een meisje, heb ik dat direct aan iedereen verteld. Niemand maakte daar een ding van.”

Tot ze 18 werd, en dat meisje haar diep kwetste. “Ik ging naar de universiteit en dacht: nu is het tijd om volwassen te worden. Om hetero te worden. Ik ging drie keer per week uit in de Overpoort in Gent. Wisselde speeksel uit met tal van gasten, maar vond dat eigenlijk vreselijk. Ik werd depressief, tot op het punt dat ik een week mijn bed niet meer uitkwam en ik mijn papa belde en zei: je moet me komen halen, ik kan niet meer.”

Jitske ging naar een psycholoog, zag in dat ze op vrouwen valt en dat dat oké is. “Na een tijdje veranderde ik mijn Tinder van ‘geïnteresseerd in mannen’ naar ‘geïnteresseerd in vrouwen’. “Twee dagen later leerde ik iemand kennen, intussen is ze mijn ex en was alles in de sjakosj”, lacht ze. “Achteraf bekeken is het vreemd hoe ik mijn geaardheid zo lang heb genegeerd. Maar een rolmodel had ik in die tijd niet echt. Nog altijd zijn er trouwens maar weinig holebi en transgender personen zichtbaar in de media.”

En dus neemt ze die taak op zich. De sociale media zijn haar strijdwapen om ‘moeilijke’ thema’s die haar nauw aan het hart liggen bij haar meer dan 42.000 volgers onder de aandacht te brengen: geaardheid, vrouwelijk ondernemerschap, body positivity. “Mijn boodschap: iedereen telt, elk lichaam telt en elke relatie telt.” De drek die ze daardoor wel eens over zich heen krijgt, neemt ze er dan maar bij.

Dat ze een van de gezichten van de Antwerp Pride mocht zijn stemt Jitske gelukkig. “Want de Pride is nog altijd nodig. We zijn er nog lang niet. We moeten nog altijd waakzaam zijn. In Polen heb je vandaag holebi en transgender vrije zones. Ga ik op vakantie, dan kijk ik altijd eerst hoe het staat met de holebi en transgender rechten in een bepaald land vooraleer ik mijn bestemming kies.

Maar ook sommige uitspraken van Vlaams Belang-politici baren me zorgen. En loop ik hand in hand met mijn vriendin over straat, dan doe ik dat heel bewust, nooit spontaan.” Geregeld komen er dan ranzige reacties. “’Vuile wijven’, wordt er al eens geroepen. Of mannen die ons aankijken alsof we pornosterren zijn”, rolt ze met haar ogen. “Vandaag is hetero nog altijd de norm. Bijgevolg moet ik mezelf elke dag opnieuw outen wanneer mensen me bijvoorbeeld vragen wat mijn vriend voor werk doet. We zullen altijd als anders gezien worden. Het is utopisch te denken dat dat ooit zal veranderen. De dag dat ‘de kast’ niet meer bestaat, zou een schone dag zijn.”

Hannelore Hooyberghs (33), voorheen Hans

Activiste, Broadcast Technician bij Videohouse, DJ in Café Den Draak en Hessenhuis.
Hannelore Hooyberghs werd 33 jaar geleden geboren als Hans. En hoewel ze zich vanbinnen al heel lang vrouw voelde, was ze vroeger een stereotype machojongen. Toen ze op haar 25ste uit de transgender kast kwam, zag haar omgeving dat totaal niet aankomen. “Tegen mijn ouders heb ik het pas gezegd toen ik al in transitie was.” Ze is videotechnicus, activiste en dj. En daarnaast dus ook transgender. “Het is maar een stukje van mijn identiteit”, benadrukt Hannelore, maar wel een stukje dat een grote verandering in haar leven heeft teweeggebracht. “Heel lang kon ik wat ik voelde geen plaats geven”, vertelt ze. “Ik was als jongen een macho, stond in het jeugdwerk, was spontaan en een haantje-de-voorste.”

Haar coming out verliep moeizaam. “Dat heb ik in een paar etappes gedaan. In het begin deed ik er lacherig over. Stel je voor dat ik… Om te zien hoe mensen zouden reageren. Dat was eigenlijk niet zo’n goede beslissing, want anderen deden daardoor ook lacherig. Dat maakte me onzeker. Ik schaamde me.” Het moment dat ze het vertelde aan haar beste vrienden, herinnert ze zich nog goed. “Ik zat in een groepje van vijf jongens. We woonden ook samen. Zij zijn er sindsdien altijd voor mij geweest. Ook tijdens mijn transitie. Ze hebben mij heel goed ondersteund, al moet dat voor hen niet gemakkelijk geweest zijn. Ik nam hormonen, waardoor mijn gedrag veranderde. Ook mijn ouders zijn heel supportive geweest. Maar eenvoudig was het in het begin niet voor hen. Ze zien hun kind niet meteen voor het makkelijkste pad kiezen hé.”

Rond haar 28ste was Hannelores fysieke transitie afgerond. “Ik weet nog goed dat ik samen met mijn moeder uit het UZ Gent kwam. De slagboom ging achter ons dicht, en toen ben ik beginnen wenen. Ik had er zo lang naartoe gewerkt om te kunnen zijn wie ik ben, en plotseling was ik op dat punt. Alleen besefte ik dat ik niet wist wie ik nu was en wat ik wilde doen met mijn leven. Ik heb nooit zo diep gezeten als toen. Ik moest echt opnieuw op zoek naar mezelf.”

Hannelore gooide haar leven om en ging weer studeren. “Dat ik in die periode altijd kon terugvallen op de vriendengroep die ik had opgebouwd in café Den Draak (het holebicafé op de Draakplaats in Antwerpen), daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Zij hebben mij erdoor gehaald.” Ondertussen gaat Hannelore al een hele tijd als gelukkige vrouw door het leven. “Maar ik vind het best confronterend te ondervinden hoe moeilijk het is om een vrouw te zijn”, zegt ze. “Als transgender zag ik allebei de kanten. Ik merk echt wel dat je als vrouw op veel vlakken nog naar achter wordt geduwd. Trek je als man je mond open, dan ben je mondig. Doe je dat als vrouw, dan wordt je dat vaak niet in dank afgenomen.”

Vandaag wil ze haar verhaal met de wereld delen en lotgenoten een steunende schouder bieden. Daarom was ze een van de gezichten in de Trail of Stories-wandeling die doorheen het stadscentrum loopt. “Het is belangrijk dat we de hele holebi en transgender gemeenschap ook nu, in coronatijden, zichtbaar maken. "Ik wil laten zien dat we samen sterk staan, dat we moeten blijven strijden voor onze rechten. Want de Pride is nog altijd nodig. Lees de vele haatdragende reacties op sociale media, kijk naar de rest van de wereld, naar Polen, naar een aantal Afrikaanse landen... Dan weet je dat er nog een hele strijd moet worden gevoerd. Ook het feit dat het zelfmoordcijfer binnen de holebi en transgender gemeenschap significant hoger ligt dan bij hetero’s, toont dat aan. Er moeten nog veel verhalen verteld worden.”

Wat het transgender-verhaal betreft, zijn we de afgelopen tien jaar al goed opgeschoten, weet ze. “Maar we zijn er nog niet. Zo zijn er bijvoorbeeld mensen die me weigeren als vrouw aan te spreken. Een drama maak ik daar niet van. Maar het is lastig. Mensen hebben ook veel vragen, die ze soms heel ongelukkig of plat formuleren. Ik probeer dat te begrijpen en het gesprek aan te gaan.”

Paul Rademakers, bijna 100 jaar

Werd in 1960 secretaris van het COC (Cultuur- en Ontspanningsentrum) en richtte in 1971 het GOC (Gespreks- en Onthaalcentrum) op. “Blij dat ik nog kan meemaken hoe ver we al gevorderd zijn”
Op 31 augustus wordt Paul Rademakers 100 jaar. Als geen ander heeft hij de tijden zien veranderen. En daar heeft hij actief toe bijgedragen. “Ik ben trots dat ik mee de eerste steen heb gelegd waarop de holebirechten in Antwerpen en Vlaanderen zijn gebouwd”, vertelt hij over de telefoon vanuit zijn kamer in woonzorgcentrum Het Gouden Anker op het Eilandje.

Op zijn 17de werd Paul Rademakers hopeloos verliefd op een matroos. Die gevoelens wist hij geen plek te geven. “Ik wist dat er iets met me was, maar ik wist niet wat.” Hij liet het passeren, ging bij het leger en werkte als soldaat in Brussel. “Na de bevrijding in 1945 leerde ik Tom kennen, een Engelsman die als burger voor het Britse leger werkte. Hij vertelde me dat hij homoseksueel was en hij legde me uit wat dat betekende. Toen pas werd ik me ervan bewust dat ik homo was”, vertelt hij. “Dat ging gepaard met een gevoel van opluchting, maar ook met angst. Want ik wist dat het iets was dat niet geaccepteerd werd. Iets waar ik niet mee moest lopen pronken.”

Hij nam Tom mee naar huis, naar zijn ouders. “Hij sliep ook bij mij. Mijn ouders accepteerden hem als een vriend. Collega’s van mijn vaders biljartclub zagen ons en brachten hem op de hoogte, maar mijn vader heeft daar nooit iets over gezegd. Mijn moeder heeft op haar 83ste gevraagd of ik homo was. Ik heb toen ‘ja’ gezegd en meteen gevraagd of ze dat erg vond. Dat vond ze niet.” Maar toch: eenvoudig was het niet om in die tijd als homo door het leven te gaan. “Je maakte er het beste van, maar het was niet iets wat je publiekelijk kon verkondigen. Gelukkig heb ik zelf nooit met agressie te maken gehad. Behalve in het woonzorgcentrum dan. Er heeft hier een tijd iemand gewoond die razend was op homo’s...”

Zijn leven lang heeft Rademakers gestreden voor gelijke rechten voor holebi’s. “Blijkbaar ben ik een pionier”, zegt hij niet zonder trots. “Daarom hebben ze me ook gevraagd voor de Antwerp Pride dit jaar. Sinds de jaren zestig zet ik me in voor de homo’s. Ik startte een gesprekscentrum waar ik holebi’s uit de kast haalde. Maandelijks bracht ik hen bij elkaar. Dat was een groot succes en het beginpunt van een hele evolutie in de holebi-wereld in Antwerpen en Vlaanderen.”

Later groeide zijn gespreks- en ontmoetingscentrum uit tot çavaria, de Vlaamse belangenverdediger van de Vlaamse holebi en transgender gemeenschap. “Ik ben blij dat ik bijna 100 ben en nog kan meemaken hoe ver we al gevorderd zijn. Dat holebi’s ondertussen voor de wet mogen trouwen, is voor mij de kers op de taart.” Dat dat mooie moment hem zelf nooit te beurt is gevallen, vindt hij niet erg. “Sinds mijn relatie met Tom is stukgelopen, heb ik geen nieuwe liefde meer gehad. Maar ik heb een heel gelukkig leven gehad en ben content dat ik zo veel mensen heb kunnen helpen.”

Want we komen van ver. “Midden jaren zestig ging men er nog van uit dat homoseksualiteit een geestesziekte was. Op een bepaald moment werd ik uitgenodigd door Steven de Batselier, een criminoloog van de KU Leuven. Hij zat in een team van psychologen, dokters en criminologen dat door het ministerie van Volksgezondheid was aangesteld om het fenomeen homoseksualiteit te bestuderen. Uren aan een stuk heb ik met hem gepraat. Later heeft De Batselier mij verteld dat die avond hun visie op homoseksualiteit helemaal had veranderd.” Paul is fier dat hij daaraan heeft kunnen meewerken, vertelt hij. “Maar het is nog niet gedaan. Er zijn veel nieuwe culturen naar Antwerpen gekomen. Zij dragen homo’s zeker niet allemaal op handen. Dat heeft een zekere terugslag gegeven. Maar ik heb alle vertrouwen in de jongere generaties, als ik zie met hoeveel enthousiasme zij strijden voor onze rechten.”

De verhalen uit de Trail of Stories-wandeling

Wie de wandeling rond de 13 bekende holebi's en transgenders niet gedaan heeft of kon doen, kan deze online doen. Hier onder de namen van de personen met daarbij een link naar alles wat men tijdens de wandeling kon te weten komen inclusief een korte video. Ook de verhalen van de drie personen van hierboven zijn opgenomen in deze lijst, vermits dat niet hetzelfde verhaal is als hierboven:
1: Patrick Reyntiens
Hiv-activist sinds 1987. Schreef in 2015 een boek over zijn ervaringen, getiteld ‘Dansen in het luchtledige’. Patrick werkt voor Sensoa. Zijn verhaal => Klik hier
2: Lola McQueen
Dragqueen, dove performance artist, bij het grote publiek bekend als ‘Golden Buzzer’ bij Belgium’s Got Talent.
Het verhaal van Lola => Klik hier
3: Maud Vanhauwaert
schrijver en theatermaker. Ze groeide op in ‘the far west’ en woont nu in Antwerpen. Ze was twee jaar stadsdichter van Antwerpen. Het verhaal van Maud => Klik hier
4: Jeroen Van Lievenoogen
Jeroen Van Lievenoogen organiseert al elf jaar Darklands, een festival voor mensen met een kinky kantje.
Het verhaal van Jeroen => Klik hier
5: Nadou Kebede
Geboren in Ethiopië Vluchtte op haar zeventiende naar België Eigenares en uitbater van ontbijt- en lunchzaak Tartine
Het verhaal van Nadou => Klik hier
6: Ludo Smits
Oprichter van de bekende homodiscotheek Red&Blue in Antwerpen, …
Het verhaal van Ludo => Klik hier
7: Hind Eljadid
Geboren in Wilrijk, Woordkunstenaar, activiste en oprichter van ZonderWolk, een platform voor woordkunstenaars
Het verhaal van Hind => Klik hier
8: Fleur Pierets
Kunstenaar, auteur en LGBTQ human rights activist - Medebezieler van het Antwerp Queer Arts Festival
Het verhaal van Fleur => Klik hier
9: Tayo Oyesanya
Verhuisde op zijn 23ste van Nigeria naar België - Personal trainer bij Fitality
Het verhaal van Tayo => Klik hier
10: Rob Scheers
Vrijwilliger antwerp pride - Overleed op 5 april aan de gevolgen van Covid-19
Het verhaal van Rob => Klik hier
11: Hannelore Hooyberghs (transvrouw)
Activiste, Broadcast Technician bij Videohouse, DJ in Café Den Draak en Hessenhuis
Het verhaal van Hannelore => Klik hier
12: Jitske Van de Veire
Woont in Gent en Antwerpen, zaakvoerder van de Wakko kapper, woordvoerder van Wel Jong Niet Hetero.
Het verhaal van Jitske => Klik hier
13: Paul Rademakers
Werd in 1960 secretaris van het COC (Cultuur- en Ontspanningsentrum) en richtte in 1971 het GOC (Gespreks- en Onthaalcentrum) op. Het verhaal van Paul => Klik hier


Bron: gva.be en antwerppridetv @ holebi info - Augustus 2020.

Dit bericht is gepost op 10 August, 2020 en 3773 keer gelezen.




Holebi Gids



Uitgaan

30 september 2020 - L-Week (30/09 - 04/10)
17 oktober 2020 - Mister Gay Belgium
03 november 2020 - Holebi+ Filmfest (tot 27/11)

activiteiten kalender  -   zelf iets toevoegen


Adverteren op holebi.info ?

Binnenlands nieuws

Lesbisch koppel uren lang nageroepen in Gent, van aan de Graslei tot aan hun huis.

 

Zevende West-Vlaamse plaats komt met twee regenboogzebrapaden + lijstje.

 

Mogelijk sluit Ruislede zich aan bij bijna 10 Vlaamse gemeenten & steden tegen anti holebi & trans houding in Polen.

 

CD&V politicus wil bescherming van holebi's tegen homohaat en beschuldigd Vlaams Belang van Pink washing + video.

 

Nog dit jaar Vlaams onderzoek naar geweld tegen holebi's & transgenders, en Brussel zet strijd verder.

 

Homofobe jongeren uit Genk veroordeeld van enkele maanden tot vijf jaar celstraf en geldboete.

 

Ook holebi's en transgenders kunnen slachtoffer worden van verspreiding naakt beelden en wraakporno + nuttige links

 

Belgian PrideFestival (12 tot 29 september), met aangepast (online) programma.

 


Buitenlands nieuws

Ouders van holebi of transgender+ kind minder supportief dan twintig jaar geleden (+ nuttige links).

 

23 september Bisexuality Visibility Day: met welke vooroordelen hebben biseksuelen te maken.

 

Restaurant met enkel transgender personeel groot succes.

 

Holebi's en transgenders riskeren meer dan doodstraf in Iran.

 

Holebi en transgender kinderen zijn kinderen van God, aldus paus.

 

Grootste Amerikaanse politieke voorvechtster holebi transgender en vrouwen rechten overleden.

 

Eindelijk een land dat opkomt voor transgenders in plaats van te komen met anti wet.

 


Showbizz & Sport

Controverse rond The Ellen Show heeft tot nu toe geen invloed op goede kijkcijfers + video.

 

Holebi & transgender winnaars op de Primetime Emmy Awards + 2 video's

 

RuPaul schrijft geschiedenis met vijfde Emmy overwinning en herdenkt Chi Chi DaVayne in speech + video.

 

Frans Belgische film met transgender thema onder vuur, maar niet waarvoor je denkt.