Je leest:

Vlaamse Chiara: mannelijk, lesbisch, twee eigen zaken, een goed lief, maar zonder goede relatie met ouders.



De krant Het laatste nieuws brengt sinds kort regelmatig een verhaal in de reeks: 'Kerkstraat 5 - Kriskras door Vlaanderen'. In deze reeks trekken journaliste Sabine Vermeiren en fotograaf Pieter-Jan Vanstockstraeten door Vlaanderen. Elke dag bellen ze aan op hetzelfde adres in een andere plaats voor een gesprek over leven en liefde. Dit keer het verhaal van Chiara. (het onderstaande verhaal, behalve de titels, zijn een volledige overname van het artikel uit de krant Het Laatste Nieuws).

Hoewel er de laatste jaren steeds vaker fem lesbiennes, zijnde met lange haren en al dan niet in rokje of kleedje, en al dan niet met makeup opduiken, zijn er ook nog steeds ook butch lesbiennes, zijnde met kort geknipte haren en een meer jongensachtig / mannelijk uiterlijk, zoals Chiara.

Van de ene dag op de andere dag outte Chiara Devooght (26), dochter van een Marokkaanse vader, zich als lesbienne: ze knipte haar lange haren kort en kocht een baggy jeans. In twee uur tijd transformeerde ze tot de persoon die ze al jaren wilde zijn. Thuis lag de kwestie moeilijker. Tien jaar later is de relatie met moeder nog altijd verstoord en is met vader elk contact verbroken.

Twee eigen zaken
“Ik ben pas 26 maar je zou over mijn leven een boek kunnen schrijven. Ga zitten. Wil je koffie?” Bij Peetje Klakke op de Markt in Wingene is het een rustige weekdag: corona houdt de mensen nog buiten en op het terras drinken een paar mensen witte wijn. Peetje Klakke is geen toevallige keuze. Het is het eetcafé dat Chiara sinds een paar jaar uitbaat. Vorig weekend kwam daar nog een tweede zaak bij. Op Kerkplein 5 opende ze Bar Bièra’s. Een danscafé, want de jeugd in Wingene heeft daar nood aan, weet Chiara.

Ouders
Ik ben de dochter van een Vlaamse moeder en een Marokkaanse vader. Ze waren niet getrouwd, want mijn vader wás al getrouwd. Toch zijn ze dertien jaar samen geweest. Een soort van affaire, al was die niet echt geheim: het hele dorp had er weet van.”

“Toen ik geboren werd, had mijn moeder gelukkig de helderheid van geest om me niet de achternaam van mijn vader te geven. Ik kreeg de hare. Ik schaam me niet om mijn afkomst maar een Marokkaanse achternaam zou mijn leven niet gemakkelijker hebben gemaakt, zeker niet in een dorp als Wingene. Na mijn geboorte zijn ze nog twee jaar samen geweest. De enige foto die ik van mijn vader en mezelf samen heb, dateert van toen.”

“Mijn moeder leefde in die jaren nogal losbandig. Ze had twee horecazaken en was niet veel thuis. In de plaats zat ik veel bij m’n overgrootmoeder. Ze heeft me de warmte gegeven die ik bij mijn moeder miste. Mijn moeder deed geen ‘moederdingen’ met mij. Ze heeft nooit met me gespeeld, bijvoorbeeld. Is dat niet wat moeders doen? Ik weet het niet. Ik heb daar nog altijd last van. Ik beschouw dus vooral mijn overgrootmoeder als mijn mama. Twee jaar geleden is ze doodgegaan. Ze is 107 geworden. “

Geen meisje, meisje
“Mijn moeder wou een echte dochter in alle betekenissen van het woord. Een tuttebel met een prinsessenkleedje. Ik heb aan die verwachting nooit kunnen voldoen. Ik ben nooit zo geweest. Als we naar de kapper gingen, wilde ik mijn haren het liefst kort. Maar ze waren lang en m’n moeder zat ernaast om erover te waken dat enkel de puntjes eraf gingen. Mijn tienerjaren waren verschrikkelijk. Ik rebelleerde en moeder besloot me naar een school in Wallonië te sturen. Ik moest Frans leren, vond ze. Dan kon ik tenminste communiceren met mijn biologische vader. Die sprak geen letter Nederlands. De weinige keren dat ik hem zag, raakte ik niet verder dan ‘bonjour’. Ik kreeg het gevoel dat ze van me af wilde, al moet ik ook eerlijk toegeven dat ik achteraf blij ben dat ze die keuze maakte. Ik ging op internaat, vond structuur en voelde me goed daar.”

Lesbisch
“Ik wist dan al dat ik ‘anders’ was. Dat heb ik geweten vanaf het zesde leerjaar. Ik was elf toen ik in de les notenleer verliefd werd op een meisje. Ik zal het nooit vergeten. Ik wandelde die dag naar huis en kon niet anders dan denken ‘wat is dit?’ Andersgeaardheid: ik kende dat niet. In Wingene was ik nog nooit een lesbienne tegengekomen. Ik schaamde me dood over wat ik vanbinnen voelde. Gelukkig had ik de moed om er tegen mijn beste vrienden iets over te zeggen. Ze zeiden dat het oke was. Niemand reageerde belachelijk. Toch koos ik erna voor een vriendje. Dan leek ik tenminste ‘normaal’.”

Uit de kast
“Vanuit het internaat heb ik op een dag naar mijn moeder gebeld, omdat ik met mezelf en mijn gevoelens geen blijf meer wist. Ik was twaalf en zei haar aan de telefoon dat ik verliefd was op een meisje. ‘Ach, dat is bevlieging’, zei ze. ‘Je bent te jong om die dingen te weten.’ We kwamen er niet meer op terug en we deden alsof dat gesprek er nooit was geweest. Vanbinnen ging ik kapot. Ik wilde contact met lesbiennes, maar ik wist niet hoe en ik kwam terecht op holebi-sites. Zo leerde ik Isabelle kennen. Op een dag spraken we af in Mechelen. Toen we kusten, wist ik: dit ben ik. Dit klopt.”

Geheime relatie
“Ik heb de relatie met Isabelle zes maanden geheim gehouden. Toen hield ik het niet meer en heb ik mijn moeder een sms gestuurd. Ik durfde het niet zeggen in haar gezicht. ‘Mama, ik ben al een half jaar met Isabelle’. De dag erna was het Kerstmis. Mijn moeder was razend. Ik ben die bewuste kerst op mijn kamer moeten blijven. Terwijl iedereen beneden zat te feesten, zat ik alleen boven. Ze heeft bijna drie maanden niet tegen me gesproken. Ik mocht Isabelle nooit meer zien. Ik heb me daar niet aan gehouden. Soms verliet ik het internaat, nam ik de trein naar Mechelen en zorgde ik dat ik de volgende ochtend op tijd voor de les weer in Wallonië was. Dat weet mijn moeder tot op de dag van vandaag niet. Isabelle en ik zijn uiteindelijk anderhalf jaar samen geweest. Toen het uitraakte, had ik al heel snel een andere vriendin. Ik denk dat het een kwestie was van aandacht nodig hebben. Heeft niet iedereen dat nodig? Wat aandacht?”

Voor het eerst mezelf
“Op school bleek intussen dat ik verstandiger was dan mij altijd was voorgehouden. Ik deed latijn en haalde goeie punten. Ik wou dierenarts worden. Tot mijn zestien kon ik op school vlot mee maar toen ontdekte ik het uitgaansleven. Op een holebi feestje in Gent ging er voor mij een wereld open. Voor het eerst stond ik tussen gelijkgestemden. Ik kon niet doseren en ging elk weekend terug. Liefst bleef ik de hele nacht weg. In het vijfde middelbaar begonnen mijn punten eronder te lijden. Bij de rapportuitreiking, dat jaar in december ik had zeven tekorten is er iets geknakt. Ik heb mijn internaatszak gepakt, ben naar het dichtste station gestapt en heb de trein naar Kortrijk genomen. Ik ben recht naar de Kreatos gelopen en heb gezegd ‘alles eraf, ik wil het kort’. Ik heb m’n rekening leeggehaald en ben kleren gaan kopen. Een jeans van G-Star. Zo’n boyfriend-model. Stoer. Mannelijk. En een sweater erbij met een kap. Tegen de avond was ik een heel ander mens. Voor het eerst: mijzelf.”

School en alleen gaan wonen
“Toen ik weer thuiskwam, heb ik tegen m’n moeder gezegd dat ik niet meer naar Wallonië wilde. Ze zouden me daar met m’n nieuwe uiterlijk en m’n outing niet accepteren, wist ik. In de plaats wilde ik naar de middelbare school in Tielt. Mijn moeder flipte maar ze ging akkoord. Naar Tielt gaan is één van de beste beslissingen van m’n leven geweest. Ik kwam daar binnen als jongensachtige lesbienne en niemand heeft er ooit vragen over gesteld. Het was gewoon zo. Iedereen wist dat ik op vrouwen viel. Datzelfde jaar in m’n vijfde middelbaar ben ik alleen gaan wonen. Het ging thuis niet meer. Voor mijzelf en m’n moeder was dat de beste oplossing. We hielden contact, maar nu hoefden we tenminste niet meer samen te leven. Rond diezelfde tijd heb ik ook m’n eerste tattoo gezet. Kijk. Hier. ‘Never give up’, staat er. Geef nooit op. Ik zou dat nu niet meer zetten. Zo’n cliché. Maar toén betekende het veel.”

Werken
“Ik verdiende wat bij in de weekends, maar ik kwam als student natuurlijk moeilijk rond. Toch ben ik blij dat ik heb volgehouden en mijn diploma heb behaald. Ik droomde ervan om toegepaste psychologie te gaan studeren. Het hoofd van de mens, ik vind dat crazy. Alleen, ik had er de centen niet voor. Ik heb mezelf gedwongen om na te denken wat een goed B-plan kon zijn. Wat deed ik graag? Waar hield ik van? Ik kookte graag, besefte ik. In Spermalie in Brugge heb ik een koksopleiding gevolgd. Best zwaar, maar echt mijn ding.”

“Ik wilde gaan werken in een gastronomisch restaurant maar het liep anders en ik kwam terecht in de horecazaak van mijn moeder hier, waar we nu zitten. Het was bedoeld als overbruggingsperiode. Tot plots de kok vertrok en mijn moeder vroeg of ik het niet wilde proberen. Met vallen en opstaan heb ik geleerd hoe je een keuken runt en na een tijdje heb ik de zaak overgenomen van mijn moeder. De eerste drie jaren waren zwaar. Ik wist niet hoe je bedrijf moest leiden. Maar sinds een jaar of twee, en nu ik het zakelijke begrijp, verdien ik geld. Vlak voor corona heb ik beslist om op het Kerkplein de Contrefort over te nemen. Ik maak er Bar Bièra’s van. Dat is een forse investering, maar ik geloof oprecht dat ze gaat opbrengen.”

Relatie
“Sinds een jaar ben ik nu samen met Anouk. Ze kwam hier solliciteren voor een job en was nog nooit samen geweest met een vrouw. Ik ben instant verliefd geworden op haar. En zij op mij. Ik ben ervan overtuigd dat elke vrouw iets lesbisch in zich heeft. Drie maanden later woonden we samen. De relatie zit goed. Niet zo lang voor ik Anouk leerde kennen, liet ik een gastric bypass uitvoeren. Het onregelmatige horecaleven had mijn gewicht doen oplopen tot 96 kilo. Daar zijn er nu 37 vanaf. Ik weeg nog 59 kilo. Ik voel me zelfzekerder en zit weer goed in mijn vel. Ik kan terug naar mezelf kijken in de spiegel. Zonder dat gewichtsverlies zou ik nooit aan Bar Bièra’s begonnen zijn. Ervoor was ik altijd moe en ik straalde dat uit naar anderen. Nu kan ik de wereld terug aan. Anouk voelt dat verschil ook. We zijn een goed duo. Ik ga me focussen op Peetje Klakke, Anouk zal in Bar Bièra’s staan.”

Vader
“Met mijn vader heb ik nu al bijna tien jaar geen contact. Ik heb gebroken met hem in m’n middelbaar. We hadden elkaar maanden niet meer gezien en we hadden op een dag afgesproken dat hij me zou komen ophalen op school in Wallonië. Ik heb die middag drie uur staan wachten op hem. Toen wist ik dat ik hem nooit nog wilde zien. Rond m’n negentiende heb ik nog eens contact gezocht. Het was sterker dan mezelf. Dat heeft hij afgeblokt. Tegen mijn moeder zei hij dat het kwam omdat ik lesbisch ben. Als moslim kan hij dat niet aanvaarden.”

De Hamvragen

Wanneer heb je voor het laatst geweend?
Tijdens de coronacrisis. De zaak was gesloten en in de brievenbus stak een pak facturen. Ik wist het even niet.
Puur uiterlijk. Wat vind je mooi aan jezelf?
Mijn armen. Mijn tattoos.
Wie ben je dankbaar en waarom?
Mijn overgrootmoeder. Omdat ze er onvoorwaardelijk was voor mij. Ik kon altijd naar haar toegaan. Ze gaf me een warme thuis. Ik mis haar, in hoe ze was voor mij toen ze zelfs al honderd was.
Waar ga je deze zomer op reis?
We zouden in september naar Bali gaan maar door corona gaat dat niet door. Jammer want ik hou van reizen. Zie je m’n arm? Ik heb er alle stempels uit mijn internationaal paspoort op laten tatoeëren.
Als je straks sterft, wat kies je dan als laatste avondmaal?
Iets eenvoudigs. Steak met frieten. En een pintje.
Hoe oud wil je worden?
Negentig of zo. Geen 107 zoals mijn overgrootmoeder. Op het einde zit je daar maar.
Wat is het mooiste lied ter wereld?
‘Black’ van Pearl Jam.
Wat wil je nog doen in je leven?
De wereld zien. Ik wil alle continenten afreizen.
Wat heb je geleerd van de liefde?
Dat het gras niet groener is aan de overkant. Ooit pleegde ik wel eens bedrog. Ik zou dat niet meer doen. Dat is leuk voor één of twee keer maar je verpest er je relatie mee en met de ander is het niet beter. Wat ik nog heb geleerd: hoe belangrijk het is om te kunnen relativeren. Dat kon ik vroeger niet.

Bron: hln.be @ Sabine Vermeiren & holebi info - Juli 2020.

Dit bericht is gepost op 17 July, 2020 en 4378 keer gelezen.




Holebi Gids



Uitgaan

01 oktober 2020 - L-Week (30/09 - 04/10)
17 oktober 2020 - Mister Gay Belgium
03 november 2020 - Holebi+ Filmfest (tot 27/11)

activiteiten kalender  -   zelf iets toevoegen


Adverteren op holebi.info ?

Binnenlands nieuws

Belgie heeft eerste transgender vicepremier.

 

Holebi's en transgenders op de vlucht, een rapport van Vluchtelingenwerk Vlaanderen.

 

Ook in deze West-Vlaamse gemeente komt er een regenboogzebrapad.

 

De finale van Mr Gay Belgium 2020 komt dichterbij.

 

Vriend van Luikse advocaat vermoord mogelijk gaat het om homofobie (indien ja, dan vierde homofobe moord in Belgie).

 

Tweede regenboogzitbank staat in West-Vlaanderen.

 

Lesbisch koppel uren lang nageroepen in Gent, van aan de Graslei tot aan hun huis.

 

Zesde West-Vlaamse plaats komt met twee regenboogzebrapaden + lijstje.

 


Buitenlands nieuws

Transgenders anno 2020 nog steeds gecriminaliseerd in 13 lidstaten van de Verenigde Naties.

 

Onderzoekers vinden oorzaak van meer migraine onder holebi's.

 

Vijftigtal landen, waaronder België, vraagt Polen om holebi & transgender+ rechten te respecteren

 

Transgenders & gender diverse personen (ook holebi's) hebben vaker autisme.

 

Noorwegen geeft opvang van holebi en transgender vluchtelingen hoogste prioriteit.

 

Amsterdamse rechter zegt: 'uitschelden van homo koppel is geen groepsbelediging voor homo's'.

 


Showbizz & Sport

Nederlands presentator en ex zanger overvallen en mishandeld in eigen woning.

 

Facebook verwijderde onschuldige foto van lesbisch zangeressen duo.

 

Te graag willen dat een voetballer uit de kast komt zorgt net dat hij er in blijft.

 

Controverse rond The Ellen Show heeft tot nu toe geen invloed op goede kijkcijfers + video.