NIEUW: holebi dating - zoek je de ideale partner of een leuke date? Ga naar onze dating pagina ...

Je leest:

De laatste momenten van Marieke (Wielemie) Vervoort + foto's en 3 video's.



Dinsdag overleed de 40-jarige Marieke Vervoort na een lange strijd tegen een vreselijke ziekte. Een ziekte die haar onmenselijke pijn bezorgde maar ook maakte dat ze elke dag met een lach genoot van het leven. "Iedereen moet klinken op het feit dat ik zo'n geweldig leven heb gehad," zei ze op het einde. Portret van een moegestreden positivo die dinsdag door middel van euthanasie toegaf aan haar moegestreden lichaam.

Pluk de dag
"Ik ben een levenslustig meisje dat door een zeldzame aandoening verlamd geraakte en zo in het jaar 2000 in de rolstoel belandde.” Zo begon de Diestse Marieke Vervoort haar in 2012 uitgegeven boek ‘Wielemie, Sporten voor het Leven’. Ja, ze was al sinds haar 14de ongeneeslijk ziek. Leed aan de degeneratieve spierziekte progressieve myelopathie, waardoor ze almaar meer verlamd zou raken en ook almaar meer helse pijnen zou lijden. Maar: ze zou niét in een hoek kruipen. Vervoort was vastbesloten om nog iets moois van haar leven te maken.

Blijvend vechten maar toch voorbereid

2015 werd het jaar waarin Vervoort voor het eerst openlijk zou spreken over euthanasie. “Ik blijf vechten als een beest”, vertelde ze toen, in mei, in deze krant, “maar wanneer ik compleet afhankelijk word van anderen, roep ik mijn familie en vrienden samen en mag professor Wim Distelmans mij euthanaseren. Mijn toestand gaat nu snel achteruit, ook al neem ik pijnstillers die een paard kunnen omleggen. Het wordt steeds erger.” Ze doelde op spasmen over heel haar lijf. “Als ik ze heb ter hoogte van mijn middenrif, dan lijkt het of ik ga stikken. Enorm beangstigend. En pijn dat dat doet... Het wordt stilaan mensonwaardig.” Ze vertrouwde de lezers in dat interview ook toe dat ze de nodige papieren voor euthanasie in 2008 al had ondertekend. En dat de opluchting die ze daarbij had gevoeld, haar de energie had gegeven om nog jarenlang topprestaties te kunnen neerzetten. “Vanaf toen ben ik ook gaan genieten van elk mooi moment, hoe klein of hoe kort ook.”

De dapperste der Belgen

Het zou nog duren tot oktober 2015 voordat het grote publiek Marieke Vervoorts wens tot euthanasie echt zou leren begrijpen, dankzij ‘Het Huis’ van Eric Goens. Zelden zou een tv-programma zo veel emoties losmaken, zo moeilijk in woorden te vatten zijn. De rolstoelatlete schreeuwde het uit van onmenselijke pijn bij nog niet eens een erge aanval van spasmen. Het gekrijs en het verkrampte schokken gingen door merg en been. Mocht de verpleegster haar niet in allerijl rechtop hebben gezet, Vervoort dreigde dan en daar te stikken. “Mensen kunnen zo’n lijden pas beginnen te vatten als ze het zien”, zei ze daarover, hopend dat het onbegrip over haar euthanasieplannen zou verstommen. En dat deed het ook. De kijker liet Twitter-gewijs massaal zijn respect blijken. Iemand schreef: “De dappersten van alle Galliërs waren de Belgen. De dapperste van alle Belgen ben jij!” En wat zeker ook bijbleef toen: Vervoorts levenslust. Hoe ze ondanks haar miserie nog grapjes kon maken met haar boezemvriend Tom Waes, hoe ze oprecht schoon kon genieten van bubbels (cava) 'mijn ‘Dafalgannekes', zoals ze de drank noemde, en van het gezelschap van haar trouwe hulphond Zenn. 'Zelfbeklag is tijdverlies," zei ze meermaals.

Nog één keer kicken

Ze heeft uiteindelijk nog lang gestreden. Want eind 2017 leek het erop dat Marieke Vervoort - die dan nog nauwelijks kon eten of slapen en geleidelijk aan ook haar zicht aan het verliezen was zou loslaten. In een interview met de Britse krant ‘The Telegraph’ zei ze dat ze niet langer wilde lijden, dat ze klaar was om te sterven. “Het is te zwaar geworden”, zei ze vanuit het Universitair Ziekenhuis in Jette. “Ik ben nu verlamd van mijn tenen tot aan mijn borst, ik word steeds depressiever. Ik ween heel veel. Onlangs is de neurologe de hele nacht bij me gebleven omdat ik het ene spasme na het andere te verwerken kreeg. Ze zei me dat het geen epileptische aanvallen waren, maar gewoon mijn lichaam dat aan het schreeuwen was. Zelfs de zwaarste pijnstillers kunnen me niet meer helpen.”

Voorbereiding naar het einde toe
Toch vond ze de kracht om te doen wat ze nog graag wilde afronden, om zelf haar afscheid te regelen. Zo schonk ze vorig jaar een groot deel van haar sportieve erfgoed - haar olympische medailles, kledij, handbikes, bekers en zelfs haar krantenknipsels aan het Sportimonium in Hofstade bij Zemst. “Mijn grootste wens komt uit”, zei ze daarvan. “Een eigen museum, dat was één van de belangrijkste dingen op mijn bucketlist die ik nog verwezenlijkt wilde zien. Het doet deugd dat ik hier voor eeuwig een plaatsje krijg.” En ook: “Ik hoop dat mensen mijn boodschap zullen ontvangen: ‘Stop met klagen en geniet van het kleinste moment. Want het is dankzij die mentaliteit dat ik hier sta.’”

Brieven aan wie haar lief was
Ze ging er ook mee akkoord dat er een Amerikaanse documentaire over haar leven werd gemaakt, een docu die in december in New York in première gaat. En hoewel ze daar heel graag had willen staan dan, was ze ook realistisch. “Ik weet gewoon niet of ik het nog zo lang zal volhouden.” Ze toonde zich ook grenzeloos realistisch toen ze een half jaar geleden de moedige beslissing nam om niet het meterschap op te nemen van het kindje van haar zwangere zus Goele. Marieke Vervoort herinnerde zich nog te zeer hoe hard het was dat zij haar meter als kind moest afgeven.

Laatste dagen

Marieke stierf thuis in haar assistentiewoning in Diest. Zo wou ze het. Omringd door haar ouders, sportmeter, psychologe en huisarts (ook LEIFarts) die de euthanasie uitvoerde samen met oncoloog Wim Distelmans. Ook haar trouwe viervoeters van wie ze letterlijk onafscheidelijk was hulphond Zenn en Mazzel, die Marieke zelf tot assistentiehond had opgeleid waren dicht bij haar.

De uren die aan haar zelfgekozen dood voorafgingen, kwamen er nog veel vrienden langs. “Zoals daar de voorbije dagen ongeveer de helft van Vlaanderen is gepasseerd”, aldus Wim Distelmans. “Hoe vermoeiend dat ook was voor haar, ze wou hen allemaal nog zien, wou persoonlijk afscheid nemen.” Met een lach grappend, zoals ze zo vaak grappend was - en een traan. Want het bleef natuurlijk wel een afscheid en laten we wel wezen, Wielemie leefde graag. “Maar eigenlijk zat ze tot op het laatste moment vol humor”, vervolgt Distelmans. “Ik herinner me dat ze van die vreselijke, ronde chocoladen bollekes aan het eten was en dat ik er absoluut één moest proeven. Liever niet, nee. ‘Maar ge moét proeven, want die zijn lekker’, riep ze uit. Ik heb er één geproefd. Tegen mijn goesting, maar bon. (lacht) Om maar te zeggen ook: ze was nog héél aanwezig, héél erg zichzelf.”

Afscheid
Een nooit meer te wissen beeld: de handen in elkaar op het moment dat Wielemie het aardse bestaan vaarwel zegt. “Het was een heel mooi afscheid”, blikt haar mama Odette Pauwels (65) terug. “Ik ben er bang voor geweest en stond verbaasd van mezelf dat ik dat aankon, maar het was echt mooi. Wat me het meest verraste aan die laatste ogenblikken, is dat we nog prachtige woorden van dank van haar hebben gekregen. Niet gewoon een ‘dankuwel’, maar heel persoonlijk gerichte woorden. Haar papa, die jarenlang haar chauffeur is geweest en die zo veel kilometers met haar heeft rondgereden, heeft ze zo hard bedankt. Maar ze heeft ons allemaal een mooi gevoel gegeven.”

Een Dafalganneke, het woord is gevallen. “Ja, ze is met een Dafalganneke (glas cava) in de hand gegaan”, glimlacht Wim Distelmans. “Voor het moment daar was, heeft ze daar nog ferm van genoten. Op zijn Mariekes, hé. Want het moest toch ook nog wat plezant blijven.” Ook hij zal haar missen, ook hij heeft van haar geleerd. “Voor ik Marieke leerde kennen, was ik al iemand die behoorlijk goed kon relativeren. Maar zij heeft me toch nog harder leren relativeren, ja. Zo, van: ‘Jongens, maak u niet dik in idiote zaken, want het is peanuts in vergelijking met wat Marieke allemaal heeft moeten doorstaan. En geniet verdorie toch van de kleinste dingen, want morgen kan het gedaan zijn.’”

Dankbaar voor alles

Mental coach Lieve Bullens, die in 2007 Mariekes sportmeter werd om haar te begeleiden tijdens de Ironman Hawaï en die sindsdien, op Mariekes uitdrukkelijke vraag, haar meter is gebleven: “Dankbaarheid was het belangrijkste woord in haar laatste woorden. Ook mij heeft dat enorm getroffen. Marieke had het op het einde alleen nog maar over hoe dankbaar ze was. Lovende woorden voor elk van ons in die kamer, voor alles wat we voor haar hebben betekend en voor de vriendschap. Ze sprak het ook uit, hoe héél graag ze haar ouders heeft gezien. Dat was schoon.”

Marieke was zo klaar met het leven als iemand maar klaar kan zijn. “Daar ben ik echt duizend procent van overtuigd”, aldus Wim Distelmans die zich zijn eerste ontmoeting met Marieke, elf jaar geleden, nog haarscherp voor de geest kan halen. “Ze was 29 en op aanraden van haar psychologe naar mij gestuurd omdat ze aan zelfmoord dacht. Marieke was nog niet bekend toen, had nog geen echt belangrijke prijzen gewonnen. ‘Ik wil dood’, zei ze. ‘Ik zie het niet meer zitten.’ Het was voor haar, zo’n sportieve jonge vrouw, onaanvaardbaar om die ziekte te hebben, om in een rolstoel te zitten. Ze had toen al pijn, maar nog lang niet zoveel als de pijn die nog komen zou.”

Ouders

Ook Mariekes ouders zullen nooit ook maar één seconde hoeven te twijfelen aan de beslissing die hun oudste dinsdagavond nam. “Sinds de datum vastlag, is Marieke veel rustiger geworden”, zegt haar mama Odette. “Jos en ik hebben haar keuze altijd gerespecteerd. Wie waren wij om haar tegen te houden? We hebben zo veel pijn gezien bij haar, Marieke heeft ons zo veel nachten gebeld omdat ze er slecht aan toe was, we hebben jarenlang ik-weet-niet-hoeveel uren met haar op de spoed en in het hospitaal doorgebracht. We zijn blij dat we dat voor haar hebben kunnen doen en dát ze nog zolang heeft volgehouden. Maar als je vijf jaar geleden tegen Marieke zou hebben gezegd dat ze over twee jaar in de staat zou verkeren waarin ze verkeerde, zou ze hebben gezegd: ‘No way, niet met mij!’ Waar ze de kracht haalde? Ze heeft de doorzettingskracht van ons beiden, denk ik.”

“Niet dat ik er mijn energie in steek, maar dan moet ik denken aan sommige commentaren van mensen nadat ze ergens hadden gelezen dat ons Marieke het weer eens over euthanasie had”, vervolgt haar mama. “Dingen als: ‘Allez, daar hebt ge haar weer.’ Of: ‘Dat ze het dan doét, hé!’ Die mensen hebben niet het minste besef gehad. Ze oordeelden en veroordeelden zonder te weten waar ze het over hadden. Niémand wil graag sterven. Ook ons Marieke niet. Dat kind heeft gewoon altijd haar grenzen verlegd. Eigenlijk had Marieke vorig jaar willen gaan. Maar toen werd ik heel ziek, kantje-boordje ziek, en heeft ze haar euthanasie om die reden uitgesteld. En dan was er inderdaad ook de geboorte van onze eerste kleinzoon, een geluk dat ons Marieke absoluut niet in de weg wilde staan. Onze dochter heeft zichzelf nog weggecijferd. Dus waar hadden die mensen het dan over?”

Het echte einde

“Realistisch bezien, besef je dat euthanasie echt het beste was voor Marieke”, besluit moeder Odette. “Maar emotioneel? Emotioneel is het heel hard, want we zien haar doodgraag. Uw kinderen, dat is zo kostbaar, dat is het belangrijkste in uw leven. Dat wilt ge niet kwijt. Ik ben dankbaar dat Marieke, kort voordat ze is heengegaan, nog apart in een kamertje afscheid van haar zus en de baby heeft genomen. Goele is daarna naar huis gegaan om haar kind borstvoeding te geven. ‘Ga maar naar huis’, had ik haar gezegd. ‘Geniet van je kind, geef het baby’tje thuis in alle rust eten, dat gaat beter zijn voor hem dan hier.’ Vlak voor Marieke haar medicatie kreeg, heeft ze nog met haar zus gebeld. Dat vond ik... zo schoon.”

“Ik heb Marieke na haar dood ook samen met de begrafenisondernemer verzorgd en heel mooi opgebaard. Dat was mijn wens en ik ben dankbaar dat ik dat heb aangekund, want ik bewaar daar nu heel warme herinneringen aan. Nadat ze gestorven was, kwam haar sportmeter Lieve naar ons toe met een glaasje cava. In opdracht van Marieke. Zo typisch, ja. En ook dat had iets heel moois.”

Bang voor de dood is de dappere Wielemie nooit geweest. “In mijn ogen is dat gewoon inslapen, nooit meer wakker worden en voor altijd verlost zijn van de pijn.” Ze geloofde niet in een hiernamaals, maar mocht ze toch kunnen terugkeren, dan graag als een indiaan. “Geen squaw in een belachelijk kleedje. Nee, een energieke krijger met mooie rimpels. Een indiaan die alle dagen danst tijdens de pow wow, en die een arend als levensgezel heeft, symbool van de vrijheid.” En ze zou zeker niet willen dat de mensen treuren. Want: “Ik heb dingen kunnen doen en zaken meegemaakt waar andere mensen alleen maar van kunnen dromen." (onder de foto vind je nog drie video's)


Eén van de laatste wensen in vervulling

Ter nagedachtenis

Over euthanasie

LEES OOK
1 DAG LATER BEKEND VLAANDEREN TOT KONINGSHUIS POLITIEK & HOLEBI'S ROUWEN OM MARIEKE
VLAANDEREN VERLIEST EEN STERKTE VROUW, MARIEKE (WIELEMIE) VERVOORT OVERLEDEN

Bron: hln.be & holebi info

Dit bericht is gepost op 24 October, 2019 en 2842 keer gelezen.




Holebi Gids



Uitgaan

30 april 2020 - CORONAVIRUS
21 mei 2020 - Trans Party
30 mei 2020 - 6 YRS H.I.M
31 mei 2020 - CafeDeLove Revival
06 juni 2020 - Dance With Pride
14 juni 2020 - RuPaul Werq The World
27 juni 2020 - Travestie Show
27 juni 2020 - Girls for Girls
11 juli 2020 - Unicorn Festival
08 augustus 2020 - H.I.M Pride

activiteiten kalender  -   zelf iets toevoegen


Adverteren op holebi.info ?

Binnenlands nieuws

Seizoensfinale Vlaamse jeugdserie #LikeMe in teken van homohuwelijk + 2 video's.

 

Mister Gay Belgium verkiezing verplaatst naar nieuwe datum vanwege coronavirus crisis.

 

Ook klein Antwerps stadje krijgt weldra een regenboog zebrapad + extra info + lijstje.

 

Coronavirus Belgie: Sensoa raad hetero's holebi's en transgenders alle vormen van seks af, en opgelet voor acute soa's.

 

Regenboogzebrapad al eerder aangelegd wegens minder drukte door coronavirus in West-Vlaamse stad.

 


Buitenlands nieuws

Europese Unie tikt Hongarije op de vingers inzake transgender rechten.

 

Nog steeds voelen holebi & transgender studenten zich vaak gediscrimineerd.

 

Homo's kunnen coronavirus patiënten redden maar mogen dat niet.

 

Uniek: Nederlands kinderziekenhuis opent transgender kind afdeling.

 

Amerikaans gouverneur komt met 2 zware anti transgender wetten.

 

Holebi & transgender senioren krijgen zeer nodige hulp in tijden van coronacrisis.

 


Showbizz & Sport

Sneer van NikkieTutorials naar Ellen DeGeneres nu internationaal nieuws + video.

 

Library of Congress neemt holebi & trans anthem, ook populair onder hetero's, op in verzameling + video.

 

Rapster komt uit de kast en stelt daarbij meteen haar vriendin voor.

 

Voormalig NBA speler die in 2014 geschiedenis schreef en vriend besmet met coronavirus.

 

Orange Is the New Black actrice heeft veel te danken aan transgender actrice.