Belgische rolstoelatlete Wielemie werd 40, geen echte mijlpaal, toch klein lichtpuntje.



Vrijdag (10 mei) werd Marieke (Wielemie) Vervoort veertig jaar. Jammer genoeg had de voormalig rolstoelatlete naar eigen zeggen weinig reden om die mijlpaal te vieren. Al is er wel een lichtpuntje; ze wordt binnenkort tante.

Het gevecht dat Marieke al jaren voert tegen helse pijnen heet progressieve tetraplegie, een ziekte waarbij haar armen en benen verlamd raken, en waarbij er constante pijn is. maakt het nu ook geestelijk erg zwaar. "Nooit eerder heb ik daar zoveel last van gehad, en hoewel in december van dit jaar de Amerikaanse documentaire over mijn leven in New York in première gaat, en dat ik er naar uit kijk, weet ik niet of ik het nog zo lang kan volhouden."

Maar hopelijk toch zeker nog tot september, en liefst langer natuurlijk, want... "Ik word tante, Tante Mie. Ik ben ontzettend blij voor mijn zus Goele. Dat ze zwanger is en dat ze de man van haar leven gevonden heeft met wie ze aan kindjes kan beginnen. Ze is uitgerekend voor september. Letterlijk een klein spruitje, want haar vriend heet Steve Spruyt (lacht)."

Haar zus had graag gezien dat Marieke meter werd over haar eerste kind. “Ik heb aan Goele gevraagd om iemand anders te kiezen, want ik weet niet hoelang ik nog heb. Ik heb zelf mijn meter vroeg moeten afgeven en heb daar enorm van afgezien. Amper acht was ik toen ze stierf aan kanker. Dat wil ik het kindje van Goele niet aandoen. Ik wil dat Goele een vriendin neemt als meter. Ik zal wel tante Mie zijn."

Ondertussen ondergaat Marieke haar lot als een sterke deerne. Maar het is hard, heel hard. "Ik krijg om de twee weken een zware pijntherapie in het universitair ziekenhuis van Jette. Daar moet ik telkens twee à drie dagen blijven. Onder volledige narcose krijg ik tal van pijnstillers toegediend. Daar ben ik drie dagen ontzettend ziek en doodmoe van, maar daarna voel ik me dan wel een week lang relatief goed. Intussen weet ik al dat ik daar geen wonderen van moet verwachten, maar kom, het is toch even een beetje menselijker."

Dat Marieke een sterke nuchtere vrouw is bewijst ook het feit dat ze al heel haar eigen begrafenis heeft geregeld. Professor Distelmans zal de euthanasie uitvoeren”, vertelt Marieke in Dag Allemaal. “Voor het zover is, zal ik nog een goed glas champagne drinken met mijn familie en beste vrienden. Wat mij betreft ad fundum, er moet tenslotte voor alles een eerste keer zijn. (lacht) Daarna gaat de deur dicht.

Als begrafenisondernemer koos ik Papillon Uitvaartzorg. En dat is niet toevallig. Papillon betekent vlinder. Als ze mijn kist, een rode met witte rozen op, naar buiten brengen in Diest, wil ik dat er een doosje met levende vlinders geopend wordt. Als teken dat ik eindelijk verlost ben van mijn pijnlijk lichaam. Ik bekijk dat heel positief."

“Ik heb een gastenlijst klaar liggen met voor iedereen een persoonlijke brief. Die heb ik zo’n vijf jaar geleden geschreven,toen dat nog enigszins ging. Heel koelbloedig. Ik voelde dat ik er klaar voor was en ben er gewoon aan begonnen. Na m’n crematie volgt geen koffietafel, maar krijgt iedereen een glaasje champagne en een belegd broodje." Maar zover is het gelukkig voor fans, vrienden en familie nog niet. Ook vorig jaar waren er heftige momenten die Wielemie doorspartelde. Maar iedereen begrijpt dat er, misschien eerder dan verwacht een moment zal komen dat het genoeg is geweest.
LEES OOK
OPENING MARIEKE VERVOORT MUSEUM, EN HET GAAT EVEN WAT BETER + VIDEO - - 2018


Bron: hln.be, nieuwsblad.be, nieuws365.be, holebi info.

Dit bericht is gepost op 12 May, 2019 en 3968 keer gelezen.