Je leest:

Anuna, aanvoerster Belgische jongeren klimaat marsen, wil geen meisje of jongen zijn.



Eerst kwamen er 3.000 mensen, toen 14.000, afgelopen donderdag 35.000. Niemand kan nog rond Anuna De Wever, 17 jaar en ’s lands meest invloedrijke milieuactiviste, die ondertussen zelfs tot in het buitenland bekend werd. Ze is de helft van een tweeling, dochter van een sociologe en een stadsplanner. Opgegroeid in twee nieuw samengestelde gezinnen. En gender variant. 'Ik voel me geen jongen, maar ook geen meisje. Wie dat niet aanstaat, kijkt maar de andere kant op."

De mama van Anuna, die iedereen ondertussen kent als organisator van de marsen voor het milieu, merkte al dat haar kind al toen ze nog een peuter was anders was. Ze wil een jongen zijn, maar dat kan niet, daarop ontsteekt de 2-jarige in een grote woede, het kind begrijpt niet waarom ze geen jongen kan zijn. Tweelingzus begrijpt het niet, waar heeft ze het over, we zijn toch meisjes?. "Achteraf begrijp ik het natuurlijk", zegt Anuna. "Ik kon nog niet lopen en ik zei al dat ik een jongen was. Voor mij was dat eenvoudig. Ik wás in mijn hoofd ook echt een jongen. Als ik speelde. Als ik kleren koos. Ik vind het stom dat kinderen al van jongs af in een hokje worden geduwd. Laat hen kind zijn."

Uit verschillende wereldwijd onderzoeken bleek eerder al dat kinderen tussen de leeftijd van 2 en 3 a 4 jaar vaak al beseffen dat ze niet het lichaam hebben dat past bij hun gevoelswereld en waarmee ze geboren zijn.

Thuis bij Anuna bleef iedereen in het begin nog rustig onder de situatie. De mama van de tweeling, die sociologe is van beroep, had nog voor ze zwanger was en de tweeling kreeg, een specialisatie gevolgd over gender. Uit haar werkervaring wist ze dat gender een complex thema is. En dat er fluïditeit is: de grens tussen mannen en vrouwen is niet altijd zo eenduidig als ze lijkt. "Je bent oké", zegt ze tegen de kleine Anuna. "Het maakt allemaal niet uit." In de jaren die volgen, blijft dat zo. Anuna voelt zich nog steeds een jongen en thuis wordt daar in alle openheid over gepraat. Moeder, vader, Luka en vijf jaar oudere zus Josefien: ze zijn het gewoon en maken er verder geen punt van.

In de lagere school ging alles goed. In het middelbaar liep het even tijdelijk slecht, ze werd gepest, ze voelde druk om zichzelf te bestempelen als of meisje of jongen. Ze hakte de knoop door en ging zich meer meisjesachtig gedragen, ze wilde er gewoon bij horen, dat hield ze drie jaar vol. Toen kon en wilde ze niet meer, en dacht: "Wat een onzin die meisjes toestanden. Ik heb mijn haren afgeknipt en ben weer gewoon geworden zoals ik me voelde. ‘Fuck you, met jullie genderstereotypen’, zei ik."

"Die paar jaren dat ik zo gepest werd en moest vechten om erbij te horen, hadden me sterk gemaakt. Ik had zelfvertrouwen gekregen. Op sociale media was ik rolmodellen tegengekomen, zoals actrice Ruby Rose. Zo ontdekte ik dat genderfluïditeit niet alleen mij overkwam. Het bestónd. Er waren er nóg als mij. Mensen die niet in hokjes pasten. Ik begon me erin te verdiepen. Ik besefte: het is oké om in het leven goedkeuring te zoeken. Het hangt er allemaal maar net van af wiens goedkeuring je wil. Tegen de tijd dat ik 15 was, voelde ik me sterk genoeg om uit te spreken wat ik eigenlijk al die tijd had gevoeld. ‘Als jullie mensen zo nodig willen opdelen in mannen en vrouwen: doe maar. Maar dat is dan niet langer mijn probleem. Want ik ben geen van de twee. Wie dat niet aanstaat, mag de andere kant uitkijken."

Ondertussen zijn de ouders van Anuna en haar zussen gescheiden. Zoals elk kind vindt ze dat niet fijn, maar ze lijdt er niet echt onder: haar beide ouders zijn ruimdenkend, ze maken van de scheiding het beste en ze bedenken een flexibel systeem waarbij Anuna en haar zus om de paar dagen wisselen van huis. Vader blijft in Berchem, moeder verhuist naar Mortsel, naar een gezellige woonwijk. Anuna gedijt goed in die situatie en droomt ervan advocaat te worden. Ze ontwikkelt een kritische geest en thuis, in Berchem en in Mortsel, wordt die nog aangescherpt. Op beide plekken die ze nu ‘thuis’ noemt, is het de gewoonte om ’s avonds bij een kop thee al eens goed te debatteren. Over migratie. Gender. Racisme. Onderwijs. Klimaat. Stadsontwikkeling. Verkavelingswoede. Geen enkel onderwerp is taboe, zolang er maar met respect naar elkaar geluisterd wordt en het vizier openblijft.

"Ik ben trots op mijn ouders. Ik vind het geweldig om deel uit te maken van een gezin dat zulke dingen doet. Veel gezinnen zouden dat niet doen. Ik vraag me af: stel dat ik in zo’n heel ander gezin was geboren en was opgegroeid, zou ik dan ook zijn wie ik ben? Ik denk van niet. Mijn ouders hebben me geleerd om kritisch na te denken. Over de wereld. Over wat er gebeurt. What’s going on? What are we gonna do about it? We voeren daar diepe conversaties over. Het is niet omdat de meerderheid van de wereld ‘ja’ zegt dat het ook ‘ja’ ís. Ik heb geluk met ouders als de mijne."

Op haar 16de raakt Anuna steeds meer betrokken bij de klimaatzaak. Thuis, aan beide eettafels, wordt er uren over gepraat. In 2016 leidt dat tot een buitenkans: mama Katrien gaat in New York een conferentie over vrouwenrechten bijwonen en Anuna mag mee. Het is de eerste keer dat ze in contact komt met klimaatwetenschappers, die vertellen hoe vrouwen vaker slachtoffer worden van klimaatrampen dan mannen omdat ze dikwijls armer en kwetsbaarder zijn. Wat ze hoort, blaast haar van haar sokken. “Een kanjer van een eyeopener”, zegt ze.

Na de reis weet ze dat ze iets moet ondernemen. In de zomer van 2018, wanneer het weken aan een stuk bloedheet is in het land, is het moment aangebroken. Ze laat zich inspireren door de Zweedse Greta Thunberg, stampt samen met boezemvriendin Kyra Gantois Youth for Climate uit de grond en bereidt iets voor. Niet zomaar iets impulsief, maar een plan. Het plan wordt een betoging. De betoging een massamanifestatie.

Vandaag is Anuna De Wever een buitengewoon zelfbewuste tiener. Ze wil volgend jaar rechten gaan studeren en wil diplomaat worden. Ze ziet daar voor zichzelf veel werk liggen. Thema’s als vrouwenbesnijdenis bijvoorbeeld, daarin is nog een lange weg af te leggen. Zowat alle politieke partijen, van links over centrum tot rechts, azen intussen op haar. Ze hebben de afgelopen weken allemaal hun tentakels al uitgestoken. Maar daar blijft Anuna ijzig kalm onder. Niemand zal haar strikken. Ze heeft geen enkele ambitie om in de politiek te gaan. Omdat ze niet gelooft in het politieke systeem. En dus wil ze er ook geen deel van uitmaken. Milieu is apolitiek en een zaak van iedereen.

Thuis draait intussen alles op volle toeren. Haar moeder beheert de agenda, want er gaat geen dag voorbij zonder klimaat- of andere afspraken. De klok rond worden er mails beantwoord, want vanuit hele de wereld willen journalisten weten wie Anuna De Wever is. Van The Washington Post tot The New York Times. Omdat haar telefoon niet meer stilstaat, wordt die op de drukste momenten overgeheveld naar haar pluszus Helena.

Als Anuna vandaag op een overheidsformulier moet aankruisen of ze M of V is, ze háát het wanneer haar dat gevraagd wordt, dan omcirkelt ze de V. Dat doet ze omdat ze een 100% vrouwenlichaam heeft. Ze heeft nooit hormonen genomen en is dat ook niet van plan. Maar dat is al te veel hokjes denken, vindt ze. Want ze wil geen van beide zijn. Of allebei, zo je wil. En alles ertussen. Als ze over meisjes praat, noemt ze die ‘grieten’. Jongens noemt ze ‘dudes’. Met allebei kan ze het goed vinden. Maar verliefd wordt ze alleen op grieten. En dat vindt ze prima. Wie ze is: ze heeft er niet de minste schroom over. En dat is ook net haar punt.

“Ik heb een grote fuck you ontwikkeld naar de hele wereld en naar alle mensen die denken dat ze alles en iedereen moeten labelen. Wat boeit het? Waarom is het zo relevant of iemand een man of een vrouw is? Het zou zo niet mogen zijn. Waarom delen we toch de hele maatschappij op in hokjes? Terwijl het net zo’n breed spectrum is. Kinderen zien dat veel beter. Een kinderbrein respecteert alles. Maar dan worden ze ouder en zien ze dat er een systeem van hokjes bestaat. Ik ben niet zo’n fan van dat systeem.”

“Je moet eens naar het Wijnegem Shopping Center gaan. Een vrouwentoilet. En een mannentoilet. Twee exact dezelfde ruimtes. En tóch moet er per se die opdeling zijn. Natuurlijk zijn er biologische verschillen tussen mannen en vrouwen, ik weet het wel. Maar waarom moeten een paar biologische verschillen tot gevolg hebben dat je zo anders in de wereld staat? Neem maar eens de tram. De mannen zitten daar met hun benen open. De vrouwen met hun benen netjes gekruist. Denk je werkelijk dat de natuur het ons zo aangeleerd heeft? Onzin! Het zijn gedragspatronen," waarna ze verder zegt:

"Kopieergedrag is het. Het zit zo diep in ons geworteld dat we er ons geen vragen bij stellen. Hoe dwaas. Laat iedereen zich toch gedragen zoals die wil. Een vrouw die kiest voor naaldhakken en make-up? You go, girl! Een vrouw die een dude wil zijn en haar haar scheert: doén! Wat maakt het allemaal uit? Veel mensen denken daar niet eens over na. Ik begrijp dat ook wel: je gaat er pas over nadenken als je er op de één of andere manier mee geconfronteerd wordt, hetzij bij jezelf, hetzij in je omgeving. Ik word er nu mee geconfronteerd, dan heb ik ook de verantwoordelijkheid erover te praten, vind ik."

"Een tijdje geleden pleegde een vriend zelfmoord. Hij was transgender. Mensen noemden hem nog vaak een meisje. Hij kon dat niet meer aan en stapte uit het leven. Omdat hij niet in een hokje paste. Ik zie rond mij meer mensen die daarmee worstelen. Mensen zouden in die dingen veel chiller moeten zijn. Wil iemand geen M of geen V zijn? Prima! We worden allemaal gedwongen in een box te kruipen. Maar welke? We zijn beland in een samenleving die barst van de strenge gedragsregels. Dat baart me zorgen. Evengoed als het klimaat mij zorgen baart. Laat mensen gewoon weer mensen zijn. Ik zou dat graag hebben."
LEES OOK
KINDEREN DENKEN MEER FLEXIBEL OVER GENDER DAN MEN DACHT + VIDEO - 2018
GESLACHTS HORMOON GENEN KUNNEN IEMANDS GENDERIDENTITEIT BEPALEN - 2018
GENDERLOOS OPVOEDEN GEEFT KINDEREN MEER ONTWIKKELINGS MOGELIJKHEDEN - 2017

Bron: hln.be & holebi info

Dit bericht is gepost op 27 January, 2019 en 4342 keer gelezen.


Bestel uw HelloFresh box via bovenstaande foto (klik & bestel) en krijg 25 € korting op je eerste box!


Holebi Gids

Uitgaan

26 april 2019 - Fever Friday
26 april 2019 - PopCake
27 april 2019 - LGBT+ Party
27 april 2019 - Sinful Saturday
27 april 2019 - Men Only Party
27 april 2019 - Twinxxx
30 april 2019 - CafeDeLove
30 april 2019 - Beloved Disney Trash
03 mei 2019 - Fever Friday
04 mei 2019 - Girls for Girls

activiteiten kalender  -   zelf iets toevoegen

Binnenlands nieuws

Brussel blaast sharethecolor campagne (holebi & trans) opnieuw leven in (kleur je pinknagel).

 

Papieren versie van enig Belgisch holebi & transgender magazine stopt er mee.

 

Enkele namen jury Mr Gay Belgium + voorstelling finalisten met video links.

 

Vlaams zanger en vriend in Herzele gehuwd.

 

Na Waalse komt Brusselse holebi & transgender+ org ook met eisen pakket n.a.v komende verkiezingen.

 


Buitenlands nieuws

Queer bier (Pride bier) ter ere van holebi & transgender activiste en viering 50 jaar Stonewall rellen.

 

Canada viert 50 jaar holebi zijn uit de strafwet met gelijkheidsmunt + video.

 

Nederlandse top schaatsster en vriendin schaatsster verloofd.

 

Europese holebi & transgender senioren conferentie - 25-26 april - Amsterdam.

 

Victorie voor Turkse holebi's en transgenders.

 


Showbizz nieuws

Actrice trots op transgender dochtertje + lijstje andere beroemdheden met trans kind.

 

Mannen scheerproducten bedrijf toont transgender man in reclame video.

 

Nederlands magazine (ook in Be) nu niet langer enkel voor homo's maar voor holebi's & transgenders.

 

Ezra Miller en Keiynan Lonsdale in jurk voor Vogue.

 

Onder andere Conchita Wurst en Dana International in comeback op komend songfestival.